Αναρτήσεις
Lambcast #815 “Disclosure Day”
Πριν από 6 ημέρες
Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012
Οι ταινίες της εβδομάδας από Πέμπτη 23/08/2012
Ο σκοτεινός ιππότης: Η επιστροφή / The Dark Knight Rises
Του Κρίστοφερ Νόλαν. Περιπέτεια, 2012, ΗΠΑ/Μ. Βρετανία. 2 ώρες και 45 λεπτά. Με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Τομ Χάρντι, Γκάρι Ολντμαν, Αν Χάθαγουεϊ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Μάικλ Κέιν.
Αν θέλει κανείς να βρει αρνητικά στοιχεία στην ταινία που κλείνει την τριλογία του νολανικού Μπάτμαν, δεν χρειάζεται να ψάξει και πολύ. Οσο πιο μεγάλη είναι η φιλοδοξία ενός δημιουργού τόσο πιο ανοιχτή είναι σε επικρίσεις - και σφάλματα, εννοείται. Αλλά και σε στιγμές μοναδικές, τις οποίες το φιλμ «Ο σκοτεινός ιππότης: Η επιστροφή» διαθέτει και με το παραπάνω. Με την εμφάνιση του τρομοκράτη Μπέιν (ο Τομ Χάρντι είναι ακαταμάχητος ακόμα και με μάσκα…) ο Μπάτμαν βγαίνει από τη σπηλιά του γιατί, έπειτα από 8 χρόνια ερημιτισμού, η Γκόθαμ τον χρειάζεται πραγματικά.
Δεν θα σας αποκαλύψω άλλες λεπτομέρειες για καμία από τις διαφορετικές παράλληλες πλοκές, όπως με την Αν Χάθαγουεϊ/Κάτγουμαν ή τη φιλάνθρωπο Μαριόν Κοτιγιάρ/Μιράντα Τέιτ. Εκτός από το ότι δύσκολα συγκρατείς την ανατριχίλα όταν ο Μπέιν μπουκάρει στο Χρηματιστήριο. Αυτό που ίσως πρέπει να κρατήσετε είναι πως υπάρχει η αίσθηση ενός λάσου που συγκρατεί και απελευθερώνει εναλλάξ την ταινία (και τον Νόλαν), μην αφήνοντάς τη να βρει έναν σταθερό ρυθμό. Από τη μία, εξαπολύεται ένας χείμαρρος ενέργειας κι ενθουσιασμού με τη δυνητικότητα μιας επανάστασης, από την άλλη υπάρχει μια σαφής συντηρητική κατάπνιξή της (με τις αναφορές στο κίνημα της Wall Street, για παράδειγμα).
Ενώ η διάρκεια είναι ασυμμάζευτη, κάποιοι χαρακτήρες είναι ανεπεξέργαστοι (η Χάθαγουεϊ θα έπρεπε να βρίσκεται σε κάθε σκηνή) ή γραφικά γραμμένοι (όπως ο επιθεωρητής Γκόρντον του Γκάρι Ολντμαν). Οι ταινίες του Νόλαν ανέκαθεν στερούνταν βάθους, εδώ όμως μπορεί να πει κανείς πως δεν έχει τόση σημασία γιατί αντικατοπτρίζεται άψογα το σύγχρονο κοινωνικό και ιδεολογικό χάσμα. Οσο μοιρασμένη είναι η ταινία άλλο τόσο είμαστε κι εμείς. Και κάπου εκεί στη μέση στέκεται καταλύτης ο Μπάτμαν, ο οποίος δεν παίρνει θέση και (ολίγον χριστιανικά) υποφέρει για το καλό μας. Ευτυχώς που τον υποδύεται ο Κρίστιαν Μπέιλ και τον κάνει άνθρωπο.
Το δικό μας βαλς / Take this Waltz
Της Σάρα Πόλεϊ. Δραματική, 2011, Καναδάς/Ισπανία/Ιαπωνία. 1 ώρα και 56 λεπτά. Με τους Μισέλ Ουίλιαμς, Σεθ Ρόγκεν, Λουκ Κέρμπι.
Αν και εξαιρετική ηθοποιός, η Σάρα Πόλεϊ ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης μάλλον απογοητεύει. Με το ερωτικό δράμα μιας παντρεμένης γυναίκας, η οποία ερωτεύεται έναν γείτονά της και χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της, η Πόλεϊ χάνει κι αυτή τον στόχο και τη σταθερότητά της και περιφέρεται άνευρα ανάμεσα σε αδέξια συνδεδεμένα περιστατικά. Κάπου εκεί μέσα υπάρχει και μια απρόσμενη θεματική απλοϊκότητα, που ξενίζει όποιον γνωρίζει το δυναμικό πολιτικό προφίλ της. Πέραν αυτών, καταθέτω ότι ούτε εγώ θα ήξερα να διαλέξω ανάμεσα στον Λουκ Κέρμπι και τον Σεθ Ρόγκεν.
Για όλα φταίει τ’ όνομά σου! / Le Prénom
Των Αλεξάντρ ντε λε Πατελιέρ, Ματιέ Ντελαπόρτ. Κομεντί, 2012, Γαλλία/Βέλγιο. 1 ώρα και 49 λεπτά. Με τους Πατρίκ Μπριλ, Βαλερί Μπενγκιγκί, Σαρλ Μπερλίνγκ.
Χαριτωμένη, αν και υπερφλύαρη, δραματική κομεντί, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ματιέ Ντελαπόρτ. Θυμίζοντας, ελάχιστα, τον «Θεό της σφαγής» του Πολάνσκι, η ταινία «κλείνεται» σ’ ένα διαμέρισμα κατά τη διάρκεια ενός δείπνου μεταξύ φίλων, όπου ξεσπά χαμός όταν ο ένας απ’ αυτούς ανακοινώνει το όνομα του αγέννητου μωρού του.
Ted
Του Σεθ ΜακΦάρλεν. Κωμωδία, 2012, ΗΠΑ. 1 ώρα και 46 λεπτά. Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Μίλα Κούνις
Θα περίμενε κανείς κάτι πιο αιχμηρό από τον δημιουργό του «Family Guy», Σεθ ΜακΦάρλεν, ο οποίος εδώ γράφει, σκηνοθετεί και δανείζει τη φωνή του στον αρκούδο Τεντ που ζωντανεύει κατόπιν ευχής του μικρού ιδιοκτήτη του. Ο Τζον (Γουόλμπεργκ) μεγαλώνει και, ενήλικας πια, ξοδεύει τον χρόνο του πίνοντας μπάφους και βλέποντας καλτ ταινίες με τον Τεντ, αμελώντας την κοπέλα του. Χλιαρό χιούμορ, με περισσότερο κουτσομπολίστικες αναφορές κι ούτε καν αρκετά ξεδιάντροπες, άξεστες σκηνές για να σε ξεκουνήσουν.
Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα / Et Dieu… créa la femme
Του Ροζέ Βαντίμ. Δραματική, 1956, Γαλλία/Ιταλία. 1 ώρα και 35 λεπτά. Με τους Μπριζίτ Μπαρντό, Κουρντ Γιούργκενς, Κριστιάν Μαρκάν, Ζαν Λουί Τραντινιάν
Η ταινία στην οποία ο Βαντίμ… έπλασε την Μπριζίτ Μπαρντό, της έδωσε τον ρόλο της σέξι πεταλουδίτσας του Σαν Τροπέ και έδωσε χώρο στον αισθησιασμό της για να κατακλύσει την οθόνη. Μια ταινία-ποίημα, αφιερωμένη σε μια από τις πιο ερωτικές ηθοποιούς που έχουν υπάρξει ποτέ.
protothema
Του Κρίστοφερ Νόλαν. Περιπέτεια, 2012, ΗΠΑ/Μ. Βρετανία. 2 ώρες και 45 λεπτά. Με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Τομ Χάρντι, Γκάρι Ολντμαν, Αν Χάθαγουεϊ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Μάικλ Κέιν.
Αν θέλει κανείς να βρει αρνητικά στοιχεία στην ταινία που κλείνει την τριλογία του νολανικού Μπάτμαν, δεν χρειάζεται να ψάξει και πολύ. Οσο πιο μεγάλη είναι η φιλοδοξία ενός δημιουργού τόσο πιο ανοιχτή είναι σε επικρίσεις - και σφάλματα, εννοείται. Αλλά και σε στιγμές μοναδικές, τις οποίες το φιλμ «Ο σκοτεινός ιππότης: Η επιστροφή» διαθέτει και με το παραπάνω. Με την εμφάνιση του τρομοκράτη Μπέιν (ο Τομ Χάρντι είναι ακαταμάχητος ακόμα και με μάσκα…) ο Μπάτμαν βγαίνει από τη σπηλιά του γιατί, έπειτα από 8 χρόνια ερημιτισμού, η Γκόθαμ τον χρειάζεται πραγματικά.
Δεν θα σας αποκαλύψω άλλες λεπτομέρειες για καμία από τις διαφορετικές παράλληλες πλοκές, όπως με την Αν Χάθαγουεϊ/Κάτγουμαν ή τη φιλάνθρωπο Μαριόν Κοτιγιάρ/Μιράντα Τέιτ. Εκτός από το ότι δύσκολα συγκρατείς την ανατριχίλα όταν ο Μπέιν μπουκάρει στο Χρηματιστήριο. Αυτό που ίσως πρέπει να κρατήσετε είναι πως υπάρχει η αίσθηση ενός λάσου που συγκρατεί και απελευθερώνει εναλλάξ την ταινία (και τον Νόλαν), μην αφήνοντάς τη να βρει έναν σταθερό ρυθμό. Από τη μία, εξαπολύεται ένας χείμαρρος ενέργειας κι ενθουσιασμού με τη δυνητικότητα μιας επανάστασης, από την άλλη υπάρχει μια σαφής συντηρητική κατάπνιξή της (με τις αναφορές στο κίνημα της Wall Street, για παράδειγμα).
Ενώ η διάρκεια είναι ασυμμάζευτη, κάποιοι χαρακτήρες είναι ανεπεξέργαστοι (η Χάθαγουεϊ θα έπρεπε να βρίσκεται σε κάθε σκηνή) ή γραφικά γραμμένοι (όπως ο επιθεωρητής Γκόρντον του Γκάρι Ολντμαν). Οι ταινίες του Νόλαν ανέκαθεν στερούνταν βάθους, εδώ όμως μπορεί να πει κανείς πως δεν έχει τόση σημασία γιατί αντικατοπτρίζεται άψογα το σύγχρονο κοινωνικό και ιδεολογικό χάσμα. Οσο μοιρασμένη είναι η ταινία άλλο τόσο είμαστε κι εμείς. Και κάπου εκεί στη μέση στέκεται καταλύτης ο Μπάτμαν, ο οποίος δεν παίρνει θέση και (ολίγον χριστιανικά) υποφέρει για το καλό μας. Ευτυχώς που τον υποδύεται ο Κρίστιαν Μπέιλ και τον κάνει άνθρωπο.
Το δικό μας βαλς / Take this Waltz
Της Σάρα Πόλεϊ. Δραματική, 2011, Καναδάς/Ισπανία/Ιαπωνία. 1 ώρα και 56 λεπτά. Με τους Μισέλ Ουίλιαμς, Σεθ Ρόγκεν, Λουκ Κέρμπι.
Αν και εξαιρετική ηθοποιός, η Σάρα Πόλεϊ ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης μάλλον απογοητεύει. Με το ερωτικό δράμα μιας παντρεμένης γυναίκας, η οποία ερωτεύεται έναν γείτονά της και χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της, η Πόλεϊ χάνει κι αυτή τον στόχο και τη σταθερότητά της και περιφέρεται άνευρα ανάμεσα σε αδέξια συνδεδεμένα περιστατικά. Κάπου εκεί μέσα υπάρχει και μια απρόσμενη θεματική απλοϊκότητα, που ξενίζει όποιον γνωρίζει το δυναμικό πολιτικό προφίλ της. Πέραν αυτών, καταθέτω ότι ούτε εγώ θα ήξερα να διαλέξω ανάμεσα στον Λουκ Κέρμπι και τον Σεθ Ρόγκεν.
Για όλα φταίει τ’ όνομά σου! / Le Prénom
Των Αλεξάντρ ντε λε Πατελιέρ, Ματιέ Ντελαπόρτ. Κομεντί, 2012, Γαλλία/Βέλγιο. 1 ώρα και 49 λεπτά. Με τους Πατρίκ Μπριλ, Βαλερί Μπενγκιγκί, Σαρλ Μπερλίνγκ.
Χαριτωμένη, αν και υπερφλύαρη, δραματική κομεντί, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ματιέ Ντελαπόρτ. Θυμίζοντας, ελάχιστα, τον «Θεό της σφαγής» του Πολάνσκι, η ταινία «κλείνεται» σ’ ένα διαμέρισμα κατά τη διάρκεια ενός δείπνου μεταξύ φίλων, όπου ξεσπά χαμός όταν ο ένας απ’ αυτούς ανακοινώνει το όνομα του αγέννητου μωρού του.
Ted
Του Σεθ ΜακΦάρλεν. Κωμωδία, 2012, ΗΠΑ. 1 ώρα και 46 λεπτά. Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Μίλα Κούνις
Θα περίμενε κανείς κάτι πιο αιχμηρό από τον δημιουργό του «Family Guy», Σεθ ΜακΦάρλεν, ο οποίος εδώ γράφει, σκηνοθετεί και δανείζει τη φωνή του στον αρκούδο Τεντ που ζωντανεύει κατόπιν ευχής του μικρού ιδιοκτήτη του. Ο Τζον (Γουόλμπεργκ) μεγαλώνει και, ενήλικας πια, ξοδεύει τον χρόνο του πίνοντας μπάφους και βλέποντας καλτ ταινίες με τον Τεντ, αμελώντας την κοπέλα του. Χλιαρό χιούμορ, με περισσότερο κουτσομπολίστικες αναφορές κι ούτε καν αρκετά ξεδιάντροπες, άξεστες σκηνές για να σε ξεκουνήσουν.
Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα / Et Dieu… créa la femme
Του Ροζέ Βαντίμ. Δραματική, 1956, Γαλλία/Ιταλία. 1 ώρα και 35 λεπτά. Με τους Μπριζίτ Μπαρντό, Κουρντ Γιούργκενς, Κριστιάν Μαρκάν, Ζαν Λουί Τραντινιάν
Η ταινία στην οποία ο Βαντίμ… έπλασε την Μπριζίτ Μπαρντό, της έδωσε τον ρόλο της σέξι πεταλουδίτσας του Σαν Τροπέ και έδωσε χώρο στον αισθησιασμό της για να κατακλύσει την οθόνη. Μια ταινία-ποίημα, αφιερωμένη σε μια από τις πιο ερωτικές ηθοποιούς που έχουν υπάρξει ποτέ.
protothema
Πέμπτη 23/08/2012 - Ταινίες στην Ελληνική TV
| 20:00 | Ένας Δον Ζουάν για κλάματα | ΕΤ3 | Κωμωδία |
| 22:00 | Δέσμιοι αγάπης (A' τηλεοπτική μετάδοση) | ΕΤ1 | Δράμα |
| 22:00 | Ανυποχώρητη δύναμη | Star | Περιπέτεια |
| 02:15 | Ολέθρια σχέση | Star | Θρίλερ |
Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012
The Dark Knight Rises (2012)
Η πολυαναμενόμενη, τελευταία (τουλάχιστον με
αυτούς τους συντελεστές) περιπέτεια του κινηματογραφικού Μπάτμαν, ένα
αριστουργηματικό νεο-νουάρ που υπερβαίνει τη μυθολογία της και μιλά για
το τέλος του υπαρκτού κόσμου. Από 21 Αυγούστου στις αίθουσες.
Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία βασιλεία του τρόμου στην
Γκόθαμ, μια νέα απειλή, με επικεφαλής τον τρομοκράτη Μπέιν που απειλεί
την ολοσχερή καταστροφή της, πνίγει την πόλη και προκαλεί την εμφάνιση
του Μπάτμαν που για τόσο καιρό είναι αδρανής.
Ο Μπρους Γουέιν έχει κατάθλιψη. Απομονωμένος στην έπαυλή
του, ως ερημίτης, προσπαθεί να αντεπεξέλθει στην ιδέα ότι πλησιάζουμε
στο τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Μαζί του και οι άνθρωποι γύρω
του, από τον πιστό Αλφρεντ μέχρι τον τελευταίο νεοϋορκέζο. Αυτή η
μελαγχολία του τέλους διαπερνά ολόκληρη την ταινία – δε μιλάμε για το
τέλος της θαυμαστής τριλογίας του Κρίστοφερ Νόλαν, μιλάμε για το τέλος
της ανθρώπινης ύπαρξης όπως έχει εξελιχθεί ως σήμερα, που αλλάζει σε
κάτι μη αναγνωρίσιμο και βαθιά ανησυχητικό.
Μη επιλέγοντας ποτέ τις εύκολες λύσεις, έτσι κι εδώ, ο Νόλαν
καθιστά ως ήρωα της ταινίας, όχι τον μασκοφόρο υπερήρωα με τη στολή της
νυχτερίδας, αλλά έναν άλλο μασκοφόρο, τον ''κακό'' Μπέιν και προωθεί
πεισματικά την αποκρουστική και ταυτόχρονα αφάνταστα γοητευτική εικόνα
του, από τη σημειολογία της ταινίας μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια της
πλοκής.
Στην καρδιά της ταινίας βρίσκεται το κεντρικό της θέμα:
ποιος υπερασπίζεται, στην πραγματικότητα, το καλό του πολίτη; ο
''πολέμιος του κακού'' Μπρους Γουέιν / Μπάτμαν, που όμως υποστηρίζει την
αστυνομία και συνεργάζεται μαζί της, ή ο αναρχικός επαναστάτης,
υπέρμαχος της βίαιης εξέγερσης Μπέιν;
Ο Μπέιν με τη μάσκα που καλύπτει φρικιαστικά τραύματα για τα
οποία καλό είναι να μη μιλήσει ποτέ κανείς, και με την παραμορφωμένη,
επίπεδη φωνή που μοιάζει να καλύπτει εσωτερικά ουρλιαχτά, μοιάζει να
εκφράζει, δειλά και υποσυνείδητα, περισσότερο την ανθρώπινη επιθυμία. Σ’
αυτό, βέβαια, συμβάλει και η συγκλονιστική δύναμη του Τόμας Χάρντι που
καταφέρνει μια μαγνητική ερμηνεία αποκλειστικά με τα μάτια του (εντάξει,
και με τη μυώδη πλάτη του).
Δίπλα στον ανδρικό ανταγωνισμό, του καλού και του κακού,
όποια ταυτότητα κι αν πάρει αυτός, που κατευθύνει το ρυθμό της ταινίας,
οι δεύτεροι ρόλοι κρατούν γερά το έδαφός τους, με πρωτοστάτη την Αν
Χάθαγουεϊ που, ως Κατγούμαν, προσφέρει απρόσμενα το comic relief της
ταινίας, σε μια πετυχημένη και παιχνιδιάρικη ερμηνεία, με την
εντονότερη, μάλλον, αναφορά στην κόμικ ηρωίδα. Μαζί και ο θαυμάσιος
ρόλος του Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ με τη σημασία του ν’ αναγνωρίζεται μόνο
στο φινάλε και τη ''μούσα'' Μιράντα - Μαριόν Κοτιγιάρ να ενσαρκώνει τη
χαρακτηριστική φαμ φατάλ σε νέο ίματζ.
Το να χαρακτηρίσεις το ''The Dark Knight Rises'' ως
νέο-νουάρ φαντασίας είναι απόλυτα ακριβές: είναι μια μεγάλη, σκοτεινή
ταινία, με θεαματικές σκηνές δράσης που θα ικανοποιήσουν τις υψηλότερες
απαιτήσεις. Αλλά ταυτόχρονα και κυρίως είναι μια πεσιμιστική, κατάμαυρη,
υπαρξιακή ελεγεία, που συστήνεται από μικρότερα σύμπαντα που μένουν
αξέχαστα, με δυναμικότερο ταμπλό αυτό της υπόγειας φυλακής.
Στο τελευταίο του κεφάλαιο, ο Κρίστοφερ Νόλαν παραδίδει ίσως
μια πιο διευρυμένη σεναριακά πλοκή, με αποτέλεσμα αχρείαστες παράλληλες
ιστορίες να μένουν ελαφρώς ξεκρέμαστες. Γι’ αυτό και η μεγάλη διάρκεια
του φιλμ γίνεται κατά στιγμές αισθητή.
Έχει, όμως, ταυτόχρονα τη στιβαρότητα να μετατρέψει μια
κόμικ ταινία φαντασίας σ’ ένα πλούσιο μελόδραμα γεμάτο πάθη, σκοτεινό
παρελθόν και τραγικές υπαρξιακές προεκτάσεις – γρήγορα ξεχνάς τα
κοστούμια και το παραμύθι και ταυτίζεσαι με τα δράματα των ηρώων, με τις
καθοριστικές καταβολές τους και τα αδιέξοδα όπου τους οδήγησε η
ανθρώπινη σκληρότητα, όλους, με διάφορους τρόπους.
Η ταινία είναι χαρισματική – τόσο που, όπως συμβαίνει συχνά
με τους ανθρώπους, να προσελκύει γύρω της άλλους ανθρώπους που θέλουν να
καρπωθούν λίγη από τη λάμψη ή τη δύναμή της. Από τον παρανοϊκό δολοφόνο
του Κολοράντο, στους κριτικούς κινηματογράφου που κάνουν τους έξυπνους
δοκιμάζοντας τις λέξεις τους επάνω της, στους θεατές που, μέσα στον
πλούτο της προκαταβολικής γνώσης που κερδίζουν από τα media,
απομυθοποιούν με την ευκολία της ανωριμότητας έναν μύθο που τους
υπερβαίνει, πριν ακόμα τον γνωρίσουν.
Είναι μια έντονα επιδραστική, συγκινητική, ανθρώπινη κι
εντυπωσιακή ταινία, που δικαιώνει τη φήμη του σκηνοθέτη και των
συντελεστών της και το πολυδιάστατο των ηρώων της, παρότι – ευτυχώς,
ενδεχομένως – δεν περιλαμβάνει δευτερόλεπτο 3D.
Μπορεί το ''The Dark Knight Rises'', ερχόμενο στη συνέχεια
του ιστορικού ''Dark Knigh'' να κατεβάζει την ένταση και να χάνει σε
εντυπωσιασμό, αλλά είναι μια ταινία πολύ πιο σύνθετη και πολιτική που
διαχέεται υποδόρια – χωρίς ούτε στιγμή να χάνει το κινηματογραφικό της
fun.
Και οπωσδήποτε δεν περιορίζεται στους όρους σίκουελ,
φραντσάιζ, ούτε καν μεταφορά με κόμικ υπερήρωες – είναι μια αυτόνομη
ταινία με ιστορικό παρελθόν που θα μείνει σημαντική και ''προφητική''
για το μέλλον, με τον τρόπο που το έκανε, όχι το ''Dark Knight'', αλλά
περισσότερο το ''Fight Club''. Με το ίδιο αίσθημα κενού και πληρότητας
μετά το οριστικό, κοσμικό φινάλε.
Τετάρτη 22/08/2012 - Ταινίες στην Ελληνική TV
| 20:00 | Ο ταξιτζής | ΕΤ3 | Κωμωδία |
| 22:00 | Yella | ΕΤ1 | Ξένη ταινία |
| 22:00 | Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ | Star | Αισθηματική κομεντί |
| 02:30 | Θανάσιμο είδος 4: Το ξύπνημα | Star | Τρόμου |
Τρίτη 21 Αυγούστου 2012
Τρίτη 21/08/2012 - Ταινίες στην Ελληνική TV
| 22:00 | The score | Star | Ξένη ταινία |
| 22:00 | Στιγμές αγάπης | ΕΤ1 | Ξένη ταινία |
| 23:10 | Τα κόκκινα φανάρια | ΕΤ3 | Δράμα |
| 00:30 | Πανδημία | ΝΕΤ | Ξένη ταινία |
| 02:30 | Η ζεστή καρδιά της Κλάρας | Star | Ξένη ταινία |
| 04:30 | Μούτσα Λούτσα | Star | Ξένη ταινία |
Έφυγε στα 73 του χρόνια ο τραγουδιστής του «San Francisco» Σκοτ Μακένζι
Ο Σκοτ Μακένζι, ερμηνευτής του τραγουδιού San Francisco (Be Sure to Wear Some Flowers in Your Hair),
ύμνου της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960, απεβίωσε σε ηλικία 73
ετών, όπως έγινε έγινε γνωστό τη Δευτέρα από το δικτυακό τόπο του
Αμερικανού τραγουδιστή που ανέβαινε για χρόνια στη σκηνή με το
συγκρότημα The Mamas and the Papas.
Ο ερμηνευτής απεβίωσε στις 18 Αυγούστου στην κατοικία του στο Λος Άνζελες έπειτα από νοσηλεία δύο εβδομάδων στο νοσοκομείο.
Στο δικτυακό του τόπο αναφέρεται πως το τελευταίο διάστημα ο Μακένζι ήταν βαριά άρρωστος και νοσηλευόταν συχνά από το 2010, καθώς είχε προσβληθεί από το σύνδρομο Γκιγέν-Μπαρέ, ασθένεια που πλήττει το νευρικό σύστημα.
Το San Francisco γράφτηκε το 1967 από τον Τζον Φίλιπς, φίλο του Μακένζι και αρχηγό του συγκροτήματος The Mamas and the Papas. Το κομμάτι έγινε παγκόσμια επιτυχία.
«Είμαι εντυπωσιασμένος που το 'San Francisco' συνεχίζει ακόμη και τώρα να ζωντανεύει όνειρα στις καρδιές και το μυαλό των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο» είχε γράψει ο Μακένζι το 2002.
Ο Σκοτ Μακένζι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1990 κάνοντας περιοδείες με τους The Mamas and the Papas.
Ο ερμηνευτής απεβίωσε στις 18 Αυγούστου στην κατοικία του στο Λος Άνζελες έπειτα από νοσηλεία δύο εβδομάδων στο νοσοκομείο.
Στο δικτυακό του τόπο αναφέρεται πως το τελευταίο διάστημα ο Μακένζι ήταν βαριά άρρωστος και νοσηλευόταν συχνά από το 2010, καθώς είχε προσβληθεί από το σύνδρομο Γκιγέν-Μπαρέ, ασθένεια που πλήττει το νευρικό σύστημα.
Το San Francisco γράφτηκε το 1967 από τον Τζον Φίλιπς, φίλο του Μακένζι και αρχηγό του συγκροτήματος The Mamas and the Papas. Το κομμάτι έγινε παγκόσμια επιτυχία.
«Είμαι εντυπωσιασμένος που το 'San Francisco' συνεχίζει ακόμη και τώρα να ζωντανεύει όνειρα στις καρδιές και το μυαλό των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο» είχε γράψει ο Μακένζι το 2002.
Ο Σκοτ Μακένζι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1990 κάνοντας περιοδείες με τους The Mamas and the Papas.
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012
Σάια Λαμπέφ: «Οι τολμηρές σκηνές του ‘Nymphomaniac’ θα είναι αληθινές»
Την παρούσα περίοδο αποκαλύπτει τα μυστικά πίσω από την νέα ταινία του Δανού κινηματογραφιστή Λαρς φον Τρίερ, αποκαλώντας τον «επικίνδυνο».
«Ο Τρίερ είναι πολύ επικίνδυνος», δήλωσε σε συνέντευξή του στο κανάλι MTV και συνέχισε: «Είναι το πιο επικίνδυνο άτομο για το οποίο έχω κάνει ποτέ ακρόαση. Είμαι τρομοκρατημένος. Και είμαι τόσο τρομοκρατημένος που θα πρέπει να συμμετάσχω σε αυτή τη δουλειά του (Nymphomaniac). Θα δούμε πώς θα πάει».
Η ιδιαιτερότητα αυτής της ταινίας έγκειται στην οδηγία που έλαβαν όλοι οι συμμετέχοντες σχετικά με τις τολμηρές σκηνές τις οποίες θα γυρίσουν και που πρόκειται να είναι πραγματικές.
Πέραν των όσων θεωρούνται ακατάλληλα για το κοινό και τα οποία θα είναι θαμπά ως εικόνα, όλα τα υπόλοιπα θα γυριστούν σε πραγματικές συνθήκες. Κι αν και πολλές παραγωγές του Τρίερ έχουν κριθεί και επικριθεί έπειτα από την προβολή τους, αυτή τοποθετήθηκε κάτω από το μικροσκόπιο προτού καν καταφέρει να γυριστεί και να βγει στις αίθουσες.
Το στόρι θέλει την ιστορία μίας νυμφομανούς να γίνεται αντικείμενο διήγησης από τον σύζυγό της.
Πιθανότατα, τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έχει η Σαρλότ Γκενσμπούργκ, αυτόν του άντρα της ο Λαμπέφ και έχουν επίσης ακουστεί τα ονόματα των Στέλλα Σκάρσγκαρντ και Νικόλ Κίντμαν.
protothema
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
