Αναρτήσεις
Lambcast #815 “Disclosure Day”
Πριν από 6 ημέρες
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
Google Street View - The Theory
Η παρουσία της υπηρεσίας Google Street View προκαλεί ακόμη πολλές συζητήσεις και συγκρούσεις. Η κινηματογραφική ομάδα παραγωγής “the theory” από το Λονδίνο δημιούργησε ένα καταπληκτικό βίντεο, που αναδυκνείει μια διαφορετική προσέγγιση.
Μπορεί το διαδίκτυο συχνά να αποξενώνει και να δημιουργεί ένα αποστειρωμένο και “απομoνωμένο” κόσμο, αλλά κάποιες φορές μπορεί να σε απελευθερώσει και να σε στείλει ακόμα και στη “θάλασσα”. Στο βίντεο πρωταγωνιστεί ένα ρομπότ που αναζητεί την δική του ελευθερία, το δικό του όνειρο.
Λογισμικό-«κατάσκοπος» βρέθηκε σε εκατομμύρια smartphones
Ένας «Μεγάλος Αδερφός» φέρεται να είναι εγκατεστημένος σε εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα, καταγράφοντας όλες τις δραστηριότητες των χρηστών, τις οποίες κατόπιν αποστέλλει στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Τη νέα «τρύπα» στην ασφάλεια των smartphones αποκάλυψε ένας αμερικανός ερευνητής συστημάτων ασφάλειας, ο οποίος εντόπισε μία κρυφή εφαρμογή σε ορισμένες από τις πιο δημοφιλείς συσκευές της αγοράς. Όπως υποστηρίζει ο Τρέβορ Έκχαρτ, η εφαρμογή Carrier IQ -της ομώνυμης εταιρείας λογισμικού για κινητά τηλέφωνα- έχει εγκατασταθεί εν αγνοία των χρηστών σε συσκευές που τρέχουν το λειτουργικό σύστημα Android της Google, σε τηλέφωνα Nokia και Blackberry, καθώς επίσης και σε υπολογιστές tablet.
Επιπλέον, μία παραλλαγμένη έκδοση του λογισμικού εντοπίστηκε και σε ορισμένα τηλέφωνα iPhone της Apple.
Σύμφωνα με τον κ. Έκχαρτ, το επίμαχο λογισμικό μπορεί, μεταξύ άλλων, να καταγράψει όσα πληκτρολογεί ο χρήστης στο κινητό του (μηνύματα, αριθμούς τηλεφώνων κ.λπ.), να εντοπίσει το γεωγραφικό σημείο στο οποίο βρίσκεται και να αποθηκεύσει τις ιστοσελίδες που επισκέπτεται.
Ο αμερικανός ερευνητής ανακάλυψε την κρυφή εφαρμογή ενώ εργαζόταν σε ένα πρόγραμμα ασφάλειας που ονομάζεται Logging Test, το οποίο εντοπίζει ποιες εφαρμογές (apps) «τρέχουν» στα τηλέφωνα Android.
Ο κ. Έκχαρτ υποστηρίζει ότι το Carrier IQ είναι καλά κρυμμένο στον «πυρήνα» του λειτουργικού συστήματος κάθε συσκευής, έτσι ώστε να καθίσταται σχεδόν αδύνατος ο εντοπισμός του από τον κάτοχό της.
Διαψεύδει η εταιρεία
Η εταιρεία Carrier IQ αρνήθηκε ότι το λογισμικό της κατασκοπεύει τους χρήστες των συσκευών και υποστήριξε ότι η εφαρμογή που αναπτύσσει χρησιμοποιείται από τους παρόχους κινητής τηλεφωνίας ως «διαγνωστικό εργαλείο» προκειμένου να εντοπίζουν τι προκαλεί τα προβλήματα που παρουσιάζονται στις τηλεφωνικές κλήσεις, γιατί δεν παραδίδονται όλα τα SMS και γιατί εξαντλείται γρήγορα η μπαταρία ορισμένων συσκευών.
Ωστόσο, ο ερευνητής ανέβασε στο YouTube ένα 17λεπτο βίντεο στο οποίο -κατά τον ίδιο- αποδεικνύεται ότι το Carrier IQ καταγράφει τα μηνύματα κειμένου που συντάσσει ο χρήστης, τις αναζητήσεις που κάνει στο Google και τους αριθμούς τηλεφώνου που πληκτρολογεί. Στη συνέχεια, το λογισμικό φέρεται να αποστέλλει αυτές τις πληροφορίες στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.
Ο κ. Έκχαρτ υποστήριξε ότι πρόκειται για λογισμικό γνωστό ως «rootkit», δηλαδή για εφαρμογή που εκτελείται εν αγνοία του χρήστη και χρησιμοποιείται συνήθως για εγκατάσταση κακόβουλου λογισμικού.
To Carrier ΙQ είναι εγκατεστημένο σε 130 εκατομμύρια συσκευές Android, Blackberry και Nokia, σύμφωνα με το ιστολόγιο τεχνολογίας CNet.
Όπως μετέδωσε το βρετανικό δίκτυο BBC, η εταιρεία Carrier IQ απείλησε τον κ. Έκχαρτ με προσφυγή στη δικαιοσύνη, στέλνοντάς του εξώδικο με το οποίο απαιτούσε από τον ερευνητή να αφαιρέσει τις επίμαχες πληροφορίες από την ιστοσελίδα του.
Ωστόσο, στο ζήτημα παρενέβη η οργάνωση για τα ψηφιακά δικαιώματα Electronic Frontier Foundation, η οποία ανακοίνωσε ότι θα εκπροσωπήσει νομικά τον κ. Έκχαρτ. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε την Carrier IQ να ανακαλέσει και να δηλώσει ότι «λυπάται βαθιά για οποιαδήποτε ανησυχία ή πρόβλημα» έχει προκαλέσει.
Το χρονικό των παραβιάσεων
Πρόκειται για την τελευταία από μια σειρά αποκαλύψεων για την διάτρητη ασφάλεια των δεδομένων που τηρούνται στα smartphones.
Τον περασμένο Απρίλιο δύο ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα κινητά τηλέφωνα iPhone και οι ταμπλέτες iPad της Apple που έχουν εγκατεστημένο το λειτουργικό σύστημα iOS4 καταγράφουν την τοποθεσία στην οποία βρίσκεται ο κάτοχός της και τις κινήσεις στις οποίες προβαίνει και τις αποθηκεύουν σε κρυφά αρχεία.
Η Apple είχε αρνηθεί την κατηγορία, υποστηρίζοντας ότι το μόνο που κάνει είναι να βοηθά τη συσκευή να εντοπίσει τα σημεία Wi-Fi και τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας που βρίσκονται κοντά στον χρήστη.
Ταυτόχρονα, η Google διέψευσε δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία τα τηλέφωνα που «τρέχουν» το λογισμικό Android καταγράφουν την τοποθεσία των κατόχων τους. Η εταιρεία υποστήριξε ότι οι ίδιοι οι χρήστες επιλέγουν εάν τα δεδομένα τους θα συλλέγονται από τη συσκευή.
Τον περασμένο Απρίλιο η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» είχε αποκαλύψει ότι τα smartphones είναι διάτρητα όταν συνδέονται στο Ίντερνετ από δηµόσιο ασύρµατο δίκτυο, κάτι που καθιστά πανεύκολη την υποκλοπή ονομάτων, κωδικών πρόσβασης και γραπτών μηνυμάτων.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της εταιρείας λογισμικού ασφάλειας Symantec, το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί ανησυχητικά οι επιθέσεις εναντίον έξυπνων κινητών τηλεφώνων.
Οι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται «τρύπες» στην ασφάλεια των λειτουργικών συστημάτων και εγκαθιστούν κακόβουλο λογισμικό σε εφαρμογές και παιχνίδια, υποκλέπτοντας τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών.
Για 2,16 εκατομμύρια δολάρια πωλήθηκε το πρώτο τεύχος του Σούπερμαν
Ένα αντίτυπο του πρώτου τεύχους κόμικ του Σούπερμαν, το οποίο είχε αγοραστεί έναντι 10 σεντς το 1938, πωλήθηκε σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη για 2,16 εκατομμύρια δολάρια, που είναι ποσό- ρεκόρ, ανέφερε η ιστοσελίδα ComicConnect.com.Ένα άλλο αντίτυπο του Action Comics Νο 1, το οποίο δείχνει τον ήρωα να σηκώνει στα χέρια του ένα πράσινο αυτοκίνητο και να το συνθλίβει σε ένα βράχο, είχε πωληθεί το προηγούμενο έτος για ένα εκατομμύριο δολάρια.
Αυτό το κόμικ «είναι το πιο σημαντικό στην ιστορία των κόμικς» ανέφερε η ComicConnect.com.
Το αντίτυπο ήταν σε άριστη κατάσταση, επειδή είχε κολλήσει εδώ και 50 χρόνια ανάμεσα στις σελίδες ενός άλλου περιοδικού.
Σύμφωνα με το περιοδικό The Hollywood Reporter, το τεύχος ανήκε στον ηθοποιό Νίκολας Κέιτζ από τον οποίο είχε κλαπεί το 2000 και είχε βρεθεί κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες τον Απρίλιο.
Εκτιμάται ότι σε ολόκληρο τον κόσμο υπάρχουν μόνο 100 αντίτυπα του πρώτου τεύχους του Σούπερμαν.
Η ταινία «L» του Μπ.Μακρίδη στο Φεστιβάλ του Σάντανς
Στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σάντανς, του σημαντικότερου ίσως φεστιβάλ ανεξάρτητου σινεμά στον κόσμο, και μάλιστα στο Διαγωνιστικό του Τμήμα θα προβληθεί η ταινία L, η πρώτη μεγάλου μήκους του Μπάμπη Μακρίδη.«Είμαστε πολύ χαρούμενοι που το "L" θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Sundance. Μοιραζόμαστε τη χαρά μας με τους συνεργάτες μας, που μας στήριξαν από την αρχή και χωρίς τους οποίους δεν θα τα είχαμε καταφέρει» αναφέρει ανακοίνωση της παραγωγής.
Υπενθυμίζεται ότι στο τελευταίο φεστιβάλ κινηματογράφου του Κάρλοβι Βάρι είχαν προβληθεί αποσπάσματα του «L» ως work in progress, αποσπώντας θετικά σχόλια.
Στο L, ένας 40χρονος οικογενειάρχης (Άρης Σερβετάλης) περνά τον χρόνο του μέσα στο αυτοκίνητό του και στις ελεύθερες ώρες του συναντά την οικογένειά του σε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Δουλειά του άνδρα είναι να βρίσκει και να μεταφέρει το καλύτερο μέλι που υπάρχει σε έναν άνδρα 50 ετών. Η εμφάνιση ενός καινούριου οδηγού οδηγεί στην απόλυση του άντρα. Η ζωή του αλλάζει και θεωρεί παράλογο το ότι δεν τον εμπιστεύεται κανείς.
Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Ευθύμη Φιλίππου του Κυνόδοντα και των Άλπεων και από τον ίδιο τον Μπάμπη Μακρίδη. Η ιδέα της ταινίας ανήκει στον Γιώργο Γυιόκα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σκηνοθέτης βραβεύτηκε το 2005 στο φεστιβάλ μικρού μήκους της Δράμας για την ταινία του «Ο τελευταίος φακίρης».
Στην ταινία συμμετέχουν οι ηθοποιοί Μάκης Παπαδημητρίου, Ελευθέριος Ματθαίου, Σταύρος Ράπτης, Νότα Τσερνιάφσκι και Θανάσης Δήμου. Η ταινία θα προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα στο 2012.
Το φεστιβάλ του Sundance λαμβάνει χώρα φέτος, από τις 19 έως τις 29 Ιανουαρίου του 2012.
Παρασκευή 02/12/2011 - Ταινίες στην Ελληνική TV
| 21:00 | Ο Χαρί Πότερ και ο ημίαιμος πρίγκιψ | Star | Ξένη ταινία |
| 23:00 | 'Αμλετ | Πρίσμα+ | Δράμα |
| 23:00 | Για την τιμή των όπλων | Σπορ+ | Ξένη ταινία |
| 23:00 | Οι αδίστακτοι | ΕΤ1 | Δράμα |
| 23:00 | Ο κατάδικος | Mega | Ξένη ταινία |
| 00:15 | Σχολή για απατεώνες | Star | Ξένη ταινία |
| 00:30 | Το ευλογημένο παιδί | ΝΕΤ | Θρίλερ |
| 00:35 | Κάνσας | Σπορ+ | Δράμα |
| 02:30 | Τα πλοκάμια του τρόμου | Star | Θρίλερ |
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
Οι ταινίες της εβδομάδας από την Πέμπτη 02 Δεκεμβρίου 2011
Με το «Τανγκό των Χριστουγέννων» ο Νίκος Κουτελιδάκης, πολύπειρος εργάτης του εγχώριου κινηματογράφου (υπήρξε βοηθός σκηνοθέτη σε πάρα πολλές ταινίες από τη δεκαετία του 1960), έκανε το «καθυστερημένο» ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους.Και η αλήθεια είναι ότι πέτυχε διάνα. Οταν λέω πέτυχε διάνα βέβαια, δεν εννοώ ότι έκανε ένα αριστούργημα. Εκανε όμως την ταινία που έχω την αίσθηση ότι αυτή την εποχή έχει ανάγκη να δει το κοινό για να ξεφύγει κάπως από τη θλίψη του.
Η συνταγή, απλούστατη. Βασικά υλικά: τα ωραία πρόσωπα, το στρωτό σενάριο (με τις ευλογίες του Γιάννη Ξανθούλη, στου οποίου το ομότιτλο μυθιστόρημα στηρίζεται), ένας πύρινος έρωτας, μια δραματική μουσική και μια τραγική περίοδος της πρόσφατης ελληνικής Ιστορίας (χούντα) ως φόντο.
Σε όλα αυτά τα σημεία η ταινία δεν χάνει. Η προσπάθεια ενός σκληρού αξιωματικού που υπηρετεί στον Εβρο το 1970 να μάθει τανγκό με τη βοήθεια ενός στρατεύσιμου ώστε να χορέψει στη γιορτή των Χριστουγέννων με τη γυναίκα που είναι ερωτευμένος, πείθει και με το παραπάνω.Ωστόσο, ο Κουτελιδάκης «ντύνει» έξυπνα τον άξονα της ταινίας. Ο έρωτας που υπάρχει στο κέντρο δεν μονοπωλεί το ενδιαφέρον γιατί κάθε ήρωας έχει τη δική του υπόσταση και τη δική του ιστορία, την οποία επίσης παρακολουθούμε. Ο Γιάννης Μπέζος στον δραματικό ρόλο του, ως τραχύς διοικητής, η Βίκυ Παπαδοπούλου σε εκείνον της βαριεστημένης συζύγου του, ο Γιάννης Στάνκογλου στον κεντρικό ρόλο του άνδρα ο οποίος είναι αναγκασμένος να πνίγει τα πραγματικά του αισθήματα και ο Αντίνοος Αλμπάνης που καλείται να διδάξει στον ανώτερό του τα βήματα του τανγκό, φτιάχνουν ένα πολύ δυνατό κουαρτέτο που κινείται υπέροχα κάτω από τους ήχους του Γιάννου Αιόλου και μέσα στα καθαρά πλάνα της φωτογραφίας του Γιάννη Δρακουλαράκου.
Θα μπορούσες να πεις ότι η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται με έναν σχεδόν χορευτικό τρόπο έτσι ώστε να σε κερδίσει μέχρι το τέλος - ή μάλλον λίγο πριν το τέλος, γιατί το μόνο πραγματικό πρόβλημά στο «Τανγκό των Χριστουγέννων» είναι η αμηχανία των δημιουργών να ενώσουν αρμονικά το παρελθόν με το παρόν.
Ενα «χαμίνι» με πυγμή
Ατίθασο σαν αγρίμι, ορμητικό σαν αφηνιασμένο άλογο και πεισματάρικο σαν κακομαθημένο σκυλί, το «Παιδί με το ποδήλατο» («Le gamin au velo», Βέλγιο, 2011) είναι κατ' αρχάς ένα κινηματογραφικό παιδί που δύσκολα ξεχνιέται. Λέγεται Τομά Ντορέ και να είστε σίγουροι ότι άπαξ και το δείτε θα τα χάσετε από την ειλικρινή υποκριτική του.
Κατά δεύτερον, το «Παιδί με το ποδήλατο» είναι μια από τις ωραιότερες, τις πιο «εύπεπτες», τις πιο εμπορικές αλλά και τις πιο σημαντικές ταινίες των βέλγων αδελφών Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν, ανατόμων του βελγικού περιθωρίου σε πολυσήμαντες, βραβευμένες ταινίες όπως η «Ροζετά», το «Παιδί» και η «Υπόσχεση».
Το παιδί με το ποδήλατο αναζητεί τον πατέρα του, ο οποίος το παράτησε στη μοίρα του. Η αγωνία του να τον βρει μετατρέπεται σε επιθετικότητα, το παιδί δεν αφήνει κανέναν σε ησυχία, είναι ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής του. Η ιστορία θα πάρει μια διαφορετική πορεία όταν στη μέση μπαίνει μια νεαρή κομμώτρια (Σεσίλ ντε Φρανς) που αποφασίζει να πάρει το παιδί υπό την προστασία της, πράγμα που θα σημάνει μια σειρά από καινούργιες ταλαιπωρίες.
Οπως πάντα οι Νταρντέν δεν κρίνουν τις καταστάσεις και τα πρόσωπα, παρά μόνον καταγράφουν τα γεγονότα με ευθύβολη, διαπεραστική ματιά. Η ταινία τρέχει τόσο γρήγορα που νομίζεις ότι τίποτε δεν μπορεί να τη σταματήσει, ακριβώς όπως τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει το παιδί να πετύχει αυτό που θέλει. Το μεγαλείο με το σινεμά των βέλγων αδελφών είναι ότι όπως πάντα δεν εκβιάζει τα συναισθήματα του θεατή, η συγκίνηση βγαίνει πηγαία και τίποτε δεν υποκύπτει σε συμβάσεις.
Δυσάρεστο θέμα, αισιόδοξη προσέγγιση
Το παιδί με το ποδήλατο αναζητεί τον πατέρα του, ο οποίος το παράτησε στη μοίρα του. Η αγωνία του να τον βρει μετατρέπεται σε επιθετικότητα, το παιδί δεν αφήνει κανέναν σε ησυχία, είναι ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής του. Η ιστορία θα πάρει μια διαφορετική πορεία όταν στη μέση μπαίνει μια νεαρή κομμώτρια (Σεσίλ ντε Φρανς) που αποφασίζει να πάρει το παιδί υπό την προστασία της, πράγμα που θα σημάνει μια σειρά από καινούργιες ταλαιπωρίες.
Οπως πάντα οι Νταρντέν δεν κρίνουν τις καταστάσεις και τα πρόσωπα, παρά μόνον καταγράφουν τα γεγονότα με ευθύβολη, διαπεραστική ματιά. Η ταινία τρέχει τόσο γρήγορα που νομίζεις ότι τίποτε δεν μπορεί να τη σταματήσει, ακριβώς όπως τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει το παιδί να πετύχει αυτό που θέλει. Το μεγαλείο με το σινεμά των βέλγων αδελφών είναι ότι όπως πάντα δεν εκβιάζει τα συναισθήματα του θεατή, η συγκίνηση βγαίνει πηγαία και τίποτε δεν υποκύπτει σε συμβάσεις.
Δυσάρεστο θέμα, αισιόδοξη προσέγγιση
Η πιο απρόβλεπτη ταινία της εβδομάδας λέγεται «Πολεμώντας για τη νίκη» («La guerre est declare», Γαλλία, 2011) και είναι η δεύτερη δημιουργία της Βαλερί Ντονζελί, η οποία και πρωταγωνιστεί. Ο πόλεμος που δηλώνει ο τίτλος είναι ο πόλεμος που κηρύσσουν δυο νέοι γονείς (Ντονζελί, Ζερεμί Ελκάιμ) για τη σωτηρία του παιδιού τους από την στιγμή που μαθαίνουν ότι έχει κακοήθη όγκο στο κεφάλι.
Τα μέτωπα πολλά. Οι γιατροί, τα νοσοκομεία, οι συγγενείς και των δύο πλευρών αλλά και οι γονείς μεταξύ τους. Ακούμε δυσάρεστους ιατρικούς όρους (ραβδοειδής όγκος, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία) και βέβαια βλέπουμε το πλασματάκι με την ασυμμετρία στο πρόσωπο. Ολα όσα χρειάζονται για να σπαράξει η καρδιά μας.
Από την άλλη πλευρά όμως, η ταινία βγάζει έναν ανακουφιστικό αέρα αισιοδοξίας, έχει παλμό ζωής, όχι τη στατικότητα του θανάτου. Δεν γίνεται ποτέ μελό της αμερικανικής σχολής και, επίσης, έχει χιούμορ. «Ποια η διαφορά του Θεού από τον χειρουργό;» ακούμε κάποια στιγμή. «Ο Θεός δεν παριστάνει τον χειρουργό».
Παιχνίδια κατασκοπείας
Ακόμα και σήμερα το Χόλιγουντ εξακολουθεί να «παλεύει» με τους «κακούς» Ρώσους του παρελθόντος όπως φαίνεται στο «The double» (ΗΠΑ, 2011) του Μάικλ Μπραντ, όπου ο Ρίτσαρντ Γκιρ (γοητευτικός όπως πάντα) καλείται να επανέλθει στην ενεργό δράση προκειμένου να ανακαλύψει τα ίχνη ενός κατασκόπου-δολοφόνου που υποτίθεται ότι είχε πεθάνει πριν από 20 χρόνια.
Η μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία έρχεται περίπου στο μέσον της ταινίας και είναι αρκετά συναρπαστική για να σε κρατήσει σταθερό στη θέση σου για το υπόλοιπο φιλμ. Βέβαια, στην ψυχή του το «The double» δεν επιδιώκει κάτι παραπάνω από το να ακολουθήσει τα βήματα ενός παραδοσιακού (και ίσως παλαιομοδίτικου πια) buddy movie με τον Γκιρ να συνεργάζεται με έναν νεότερό του, φιλόδοξο πράκτορα (Τόφερ Γκρέις) που έχει εντρυφήσει στο «θήραμά» τους. Τίποτε το ιδιαίτερο, ένα καλοστημένο θρίλερ.
Ρομπο-Ρόκι
Φανταστείτε το «Ρόκι» με ρομπότ στη θέση των πυγμάχων και έχετε μια ιδέα από το «Real Steel» (ΗΠΑ, 2011) του Σον Λίβι όπου ο Χιου Τζάκμαν με look που θυμίζει μασίστα της Τσινετσιτά υποδύεται τον πρώην πυγμάχο, νυν χειριστή-προπονητή ρομπότ (!) που πυγμαχούν μεταξύ τους (η ιστορία διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον).
Ο Τζάκμαν προσπαθεί να «ξαναβρεί» τον εαυτό του με κάποιες νίκες που όμως δεν έρχονται ποτέ. Τη λύση θα του τη δώσει ο 11χρονος γιος του (Ντακότα Γκόγιο) που θα βρει ένα ρομπότ-αντίκα και θα τον μετατρέψει σε γνήσιο παλαιστή της παλιάς «κοπής» έτσι ώστε κατ' αυτόν τον τρόπο να γνωρίσει καλύτερα τον πατέρα με τον οποίο δεν ήρθε ποτέ σε επαφή. Το πιο ενδιαφέρον σημείο αυτής της ταινίας που στην ουσία δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα παραμυθάκι σύγκρουσης μετάλλων, είναι ότι η εκπαίδευση του ρομπότ γίνεται μέσα από τις ανθρώπινες κινήσεις πυγμαχίας και όχι μέσω κομπιούτερ.
Ψυχεδέλεια με Μίκι Ρουρκ
Περσινή ταινία, ο «Αγγελος του πάθους» («Passion play», ΗΠΑ, 2010) του Μιτς Γκλέιζερ, είναι ένα παράξενο ερωτικό θρίλερ στο οποίο ο Μίκι Ρουρκ (που πλέον με δυσκολία… βλέπεται) υποδύεται έναν μουσικό της τζαζ ο οποίος λίγο πριν βρεθεί στον άλλο κόσμο (πάνε να τον σκοτώσουν στην έρημο), θα βρεθεί σε ένα παράξενο τσίρκο περιπλανώμενων και θα ερωτευθεί μια κοπέλα με φτερά (Μέγκαν Φοξ). Υπάρχουν στιγμές που το παραμυθένιο, ψυχεδελικό σύμπαν στο οποίο βρίσκεται η ταινία ασκεί γοητεία. Δυστυχώς οι στιγμές αυτές είναι ελάχιστες και το γεγονός ότι ο Μπιλ Μάρεϊ προσπαθεί να «σπάσει» το προφίλ του παίζοντας έναν psycho γκάνγκστερ δεν βοηθά την κατάσταση. Αντιθέτως, νιώθεις αμήχανα μόνον που τον βλέπεις. Ενδεχομένως η ίδια ταινία στα χέρια ενός Ντέιβιντ Λιντς να άξιζε κάτι παραπάνω. Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Η Νικόλ Κίντμαν και ο Νίκολας Κέιτζ είναι δυο ηθοποιοί που, με κάποιες εξαιρέσεις, εδώ και χρόνια δεν διανύουν την καλύτερη φάση της καριέρας τους - αρκεί να θυμηθεί κανείς ταινίες όπως οι «Drive Angry», «Το κυνήγι των μαγισσών» και «Kick Ass» (Κέιτζ) και «Nine», «Αυστραλία», «Σύζυγος για ενοικίαση» (Κίντμαν).
Εκεί λοιπόν που θα περίμενες να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί στις επιλογές τους κατάφεραν να παίξουν σε μια ταινία που σεναριακά είναι χειρότερη απ' όσες έχουν κάνει μόνοι τους! Αυτό το απίστευτο φιάσκο που λέγεται «Trespass» (ΗΠΑ, 2011) και είναι σκηνοθετημένο από τον έμπειρο Τζόελ Σουμάχερ (τι κρίμα…), είναι η πιο ανεκδιήγητη ιστορία αιχμαλωσίας οικογένειας μέσα στο σπίτι της από κακοποιούς που έχει γυριστεί ποτέ στο σινεμά. Τι κακοποιοί δηλαδή, που αυτοί οι τύποι φέρονται σαν καθυστερημένα! Διαρκώς απειλούν και ουρλιάζουν «fuck» χωρίς ποτέ να εννοούν τις απειλές τους ή να κάνουν κάτι. Αλλά και όταν το κάνουν, το κάνουν λάθος, όπως λάθος είναι όλη αυτή η ταινία από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή της.
protothemaΑπό την άλλη πλευρά όμως, η ταινία βγάζει έναν ανακουφιστικό αέρα αισιοδοξίας, έχει παλμό ζωής, όχι τη στατικότητα του θανάτου. Δεν γίνεται ποτέ μελό της αμερικανικής σχολής και, επίσης, έχει χιούμορ. «Ποια η διαφορά του Θεού από τον χειρουργό;» ακούμε κάποια στιγμή. «Ο Θεός δεν παριστάνει τον χειρουργό».
Κατά συνέπεια ο θεατής συμμετέχει ενεργά στο δράμα που παρακολουθεί, η Ντονζελί (που συνυπογράφει το σενάριο με τον Ελκάιμ) δημιουργεί σασπένς και, τέλος, η εξαιρετική μουσική με διασκευές γνωστών κομματιών φτιάχνει ακόμη περισσότερο τη διάθεση.
Μια έκπληξη, κυριολεκτικά, η οποία διόλου τυχαία επελέγη ως ταινία έναρξης στο πρόγραμμα Εβδομάδα Κριτικής του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών.Ανθρώπινος Φάουστ
Ενας από τους λόγους που ο «Φάουστ», το αριστούργημα του γερμανού συγγραφέα Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκέτε, έχει παραμείνει αλώβητο στο πέρασμα του χρόνου είναι η γλαφυρή και συγχρόνως ουσιαστική αντιμετώπιση του συγγραφέα πάνω στο αιώνιο ζήτημα της σύγκρουσης Θεού και Διαβόλου, Καλού και Κακού, ηθικού και ανήθικου.
Το στοίχημα του Μεφιστοφελή με τον Θεό ότι κατεβαίνοντας στη γη θα καταφέρει να κερδίσει την ψυχή του σεβάσμιου δρος Φάουστ, έχει εμπνεύσει εκατοντάδες καλλιτέχνες που έδωσαν τη δική τους εκδοχή πάνω στο αιώνιο αυτό ζήτημα σε όλες τις μορφές της τέχνης.Η
διαφορά με τον «Φάουστ» («Faust», Ρωσία, 2011) του Αλεξάντρ Σοκούροφ που απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα στο τελευταίο Φεστιβάλ της Βενετίας είναι ότι ο ρώσος σκηνοθέτης τον αντιμετωπίζει όχι ως ήρωα της λογοτεχνίας αλλά ως πραγματικό άνθρωπο με σάρκα και οστά, με αδυναμίες και καπρίτσια, φιλοδοξίες και ανησυχίες. Την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση ο Σοκούροφ έχει και απέναντι στον Μεφιστοφελή, ο οποίος επίσης έχει τη μορφή υπαρκτού ανθρώπου και μάλιστα (διόλου τυχαία) ενεχυροδανειστή. Η καινοτομία της προσέγγισης του Σοκούροφ άλλωστε είναι ότι εδώ δεν είναι τόσο ο Διάβολος που προτείνει την ανταλλαγή της ψυχής του Φάουστ αλλά ο ίδιος ο δόκτωρ τον προσεγγίζει πρώτος.
διαφορά με τον «Φάουστ» («Faust», Ρωσία, 2011) του Αλεξάντρ Σοκούροφ που απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα στο τελευταίο Φεστιβάλ της Βενετίας είναι ότι ο ρώσος σκηνοθέτης τον αντιμετωπίζει όχι ως ήρωα της λογοτεχνίας αλλά ως πραγματικό άνθρωπο με σάρκα και οστά, με αδυναμίες και καπρίτσια, φιλοδοξίες και ανησυχίες. Την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση ο Σοκούροφ έχει και απέναντι στον Μεφιστοφελή, ο οποίος επίσης έχει τη μορφή υπαρκτού ανθρώπου και μάλιστα (διόλου τυχαία) ενεχυροδανειστή. Η καινοτομία της προσέγγισης του Σοκούροφ άλλωστε είναι ότι εδώ δεν είναι τόσο ο Διάβολος που προτείνει την ανταλλαγή της ψυχής του Φάουστ αλλά ο ίδιος ο δόκτωρ τον προσεγγίζει πρώτος. Πού βρίσκονται τα σύνορα κόλασης - παραδείσου; Στον «Φάουστ» του Σοκούροφ τα όρια αυτά δεν υπάρχουν. Πόσο κοστίζει μια ψυχή; Τίποτε. Είναι τόσο εύκολο να πουληθεί.
Ο Σοκούροφ υποκλίνεται στη θεωρία ότι τόσο ο Γκέτε όσο και ο Φάουστ είναι κλειδιά του παγκόσμιου πολιτισμού γιατί μιλούν για την αιώνια πιθανότητα του ανθρώπου να προδώσει, να χαθεί στο σκοτάδι. Και λένε επίσης ότι η νίκη δεν είναι πάντα το τέλος της ιστορίας. Η ήττα μπορεί επίσης να είναι το τέλος.
Σημειώνουμε ότι ο «Φάουστ» εντάσσεται στην άτυπη τετραλογία του Σοκούροφ πάνω στη φύση και στην εξουσία. Στην πρώτη ταινία της σειράς, το «Μολώχ» (2000), το πρόσωπο ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ, στη δεύτερη, το «Τάουρους», ο Βλαντίμιρ Λένιν και στην τρίτη, τον «Ηλιο», ο αυτοκράτορας Χιροχίτο της Ιαπωνίας.Ο Σοκούροφ υποκλίνεται στη θεωρία ότι τόσο ο Γκέτε όσο και ο Φάουστ είναι κλειδιά του παγκόσμιου πολιτισμού γιατί μιλούν για την αιώνια πιθανότητα του ανθρώπου να προδώσει, να χαθεί στο σκοτάδι. Και λένε επίσης ότι η νίκη δεν είναι πάντα το τέλος της ιστορίας. Η ήττα μπορεί επίσης να είναι το τέλος.
Παιχνίδια κατασκοπείας
Ακόμα και σήμερα το Χόλιγουντ εξακολουθεί να «παλεύει» με τους «κακούς» Ρώσους του παρελθόντος όπως φαίνεται στο «The double» (ΗΠΑ, 2011) του Μάικλ Μπραντ, όπου ο Ρίτσαρντ Γκιρ (γοητευτικός όπως πάντα) καλείται να επανέλθει στην ενεργό δράση προκειμένου να ανακαλύψει τα ίχνη ενός κατασκόπου-δολοφόνου που υποτίθεται ότι είχε πεθάνει πριν από 20 χρόνια.
Η μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία έρχεται περίπου στο μέσον της ταινίας και είναι αρκετά συναρπαστική για να σε κρατήσει σταθερό στη θέση σου για το υπόλοιπο φιλμ. Βέβαια, στην ψυχή του το «The double» δεν επιδιώκει κάτι παραπάνω από το να ακολουθήσει τα βήματα ενός παραδοσιακού (και ίσως παλαιομοδίτικου πια) buddy movie με τον Γκιρ να συνεργάζεται με έναν νεότερό του, φιλόδοξο πράκτορα (Τόφερ Γκρέις) που έχει εντρυφήσει στο «θήραμά» τους. Τίποτε το ιδιαίτερο, ένα καλοστημένο θρίλερ.
Ρομπο-Ρόκι
Φανταστείτε το «Ρόκι» με ρομπότ στη θέση των πυγμάχων και έχετε μια ιδέα από το «Real Steel» (ΗΠΑ, 2011) του Σον Λίβι όπου ο Χιου Τζάκμαν με look που θυμίζει μασίστα της Τσινετσιτά υποδύεται τον πρώην πυγμάχο, νυν χειριστή-προπονητή ρομπότ (!) που πυγμαχούν μεταξύ τους (η ιστορία διαδραματίζεται στο μακρινό μέλλον).
Ο Τζάκμαν προσπαθεί να «ξαναβρεί» τον εαυτό του με κάποιες νίκες που όμως δεν έρχονται ποτέ. Τη λύση θα του τη δώσει ο 11χρονος γιος του (Ντακότα Γκόγιο) που θα βρει ένα ρομπότ-αντίκα και θα τον μετατρέψει σε γνήσιο παλαιστή της παλιάς «κοπής» έτσι ώστε κατ' αυτόν τον τρόπο να γνωρίσει καλύτερα τον πατέρα με τον οποίο δεν ήρθε ποτέ σε επαφή. Το πιο ενδιαφέρον σημείο αυτής της ταινίας που στην ουσία δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα παραμυθάκι σύγκρουσης μετάλλων, είναι ότι η εκπαίδευση του ρομπότ γίνεται μέσα από τις ανθρώπινες κινήσεις πυγμαχίας και όχι μέσω κομπιούτερ.
Ψυχεδέλεια με Μίκι Ρουρκ
Περσινή ταινία, ο «Αγγελος του πάθους» («Passion play», ΗΠΑ, 2010) του Μιτς Γκλέιζερ, είναι ένα παράξενο ερωτικό θρίλερ στο οποίο ο Μίκι Ρουρκ (που πλέον με δυσκολία… βλέπεται) υποδύεται έναν μουσικό της τζαζ ο οποίος λίγο πριν βρεθεί στον άλλο κόσμο (πάνε να τον σκοτώσουν στην έρημο), θα βρεθεί σε ένα παράξενο τσίρκο περιπλανώμενων και θα ερωτευθεί μια κοπέλα με φτερά (Μέγκαν Φοξ). Υπάρχουν στιγμές που το παραμυθένιο, ψυχεδελικό σύμπαν στο οποίο βρίσκεται η ταινία ασκεί γοητεία. Δυστυχώς οι στιγμές αυτές είναι ελάχιστες και το γεγονός ότι ο Μπιλ Μάρεϊ προσπαθεί να «σπάσει» το προφίλ του παίζοντας έναν psycho γκάνγκστερ δεν βοηθά την κατάσταση. Αντιθέτως, νιώθεις αμήχανα μόνον που τον βλέπεις. Ενδεχομένως η ίδια ταινία στα χέρια ενός Ντέιβιντ Λιντς να άξιζε κάτι παραπάνω. Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Θρίλερ για γέλια (ή κλάματα)
Η Νικόλ Κίντμαν και ο Νίκολας Κέιτζ είναι δυο ηθοποιοί που, με κάποιες εξαιρέσεις, εδώ και χρόνια δεν διανύουν την καλύτερη φάση της καριέρας τους - αρκεί να θυμηθεί κανείς ταινίες όπως οι «Drive Angry», «Το κυνήγι των μαγισσών» και «Kick Ass» (Κέιτζ) και «Nine», «Αυστραλία», «Σύζυγος για ενοικίαση» (Κίντμαν).
Εκεί λοιπόν που θα περίμενες να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί στις επιλογές τους κατάφεραν να παίξουν σε μια ταινία που σεναριακά είναι χειρότερη απ' όσες έχουν κάνει μόνοι τους! Αυτό το απίστευτο φιάσκο που λέγεται «Trespass» (ΗΠΑ, 2011) και είναι σκηνοθετημένο από τον έμπειρο Τζόελ Σουμάχερ (τι κρίμα…), είναι η πιο ανεκδιήγητη ιστορία αιχμαλωσίας οικογένειας μέσα στο σπίτι της από κακοποιούς που έχει γυριστεί ποτέ στο σινεμά. Τι κακοποιοί δηλαδή, που αυτοί οι τύποι φέρονται σαν καθυστερημένα! Διαρκώς απειλούν και ουρλιάζουν «fuck» χωρίς ποτέ να εννοούν τις απειλές τους ή να κάνουν κάτι. Αλλά και όταν το κάνουν, το κάνουν λάθος, όπως λάθος είναι όλη αυτή η ταινία από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή της.
Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας
Το Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας ξεκινά την συνεργασία του με τον πολυχώρο Πινόκιο (Pinocchio Bar-Restaurant) όπου κάθε Τρίτη από τις 6 Δεκεμβρίου 9 το βράδυ θα προβάλλονται σε μια μεγάλη οθόνη με προτζέκτορα τελευταίας τεχνολογίας , όλες τις ταινίες του 1ου Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας...Διαβάστε περισσότερα εδώ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
