Το Cosmopolis του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ ήταν, ίσως, η πιο
πολυαναμενόμενη ταινία των Καννών. Αφορά έναν πλούσιο νεαρό που μπαίνει
σε μια λιμουζίνα για να πάει για... κούρεμα. Αυτό που ακολουθεί είναι
μια σειρά παράδοξων συναντήσεων, πυροβολισμών, σεξ και βίας. Για πολλούς
η ταινία αυτή ήταν η επιστροφή του Κρόνενμπεργκ στο σκοτεινό παρελθόν
του. Για άλλους επρόκειτο για μια όχι και τόσο επιτυχημένη επιστροφή. Ο
σκηνοθέτης βρέθηκε στις Κάννες, μαζί με τον πρωταγωνιστή Ρόμπερτ
Πάτινσον και μίλησαν για το τέλος του κόσμου, τον καπιταλισμό και τα...
βαμπίρ.
«Τα τελευταία 22 λεπτά της ταινίας είναι σαν θεατρικό. Είναι σαν να
περιέχει η ταινία μια μικρού μήκους ταινία μέσα της. Η κάμερα έρχεται
πιο κοντά, μετά απομακρύνεται από τον ηθοποιό. Για μένα, η ουσία του
σινεμά είναι ένα ανθρώπινο πρόσωπο που μιλά» δήλωσε ο σκηνοθέτης,
παρουσιάζοντας τη νέα του ταινία.
«Είναι πολύ εύκολο να πει κανείς ότι ο χαρακτήρας που ερμηνεύει ο
Ρόμπερτ, είναι ένα είδος βαμπίρ που ρουφά το αίμα της Γουόλ Στριτ. Αλλά
ένας ηθοποιός δεν μπορεί να παίξει κάτι αφηρημένο. Είναι πραγματικός
χαρακτήρας με παρελθόν. Το Cosmopolis επαναφέρει το φάντασμα του
καπιταλισμού. Αναφερόμαστε στο μανιφέστο του Καρλ Μαρξ» πρόσθεσε ο
Κρόνενμπεργκ.
Ο νεαρός πρωταγωνιστής του Twilight προσπαθεί να ερμηνεύσει πιο
απαιτητικούς ρόλους και δεν έκρυψε τη χαρά του για τη συνεργασία του με
τον σπουδαίο Καναδό σκηνοθέτη.
«Συνήθως οι κινηματογραφιστές μάς κάνουν συνεχώς ερωτήσεις και
εξαντλούνται. Ο Ντέιβιντ μάς ακούει. Προσέχει τα πάντα. Πρέπει να είναι
κανείς πολύ προσεκτικός όταν γυρίζει ταινία μαζί του!» δήλωσε ο νεαρός
ηθοποιός, ο οποίος βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες στις Κάννες για να
στηρίξει την σύντροφό του, Κρίστεν Στούαρτ, η οποία πρωταγωνιστεί στο On
the Road.
«(Πριν τα γυρίσματα) πέρασα 15 ημέρες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου,
ανησυχώντας, δεν ήξερα πια τι έκανα. Λίγο πριν τρελαθώ, πήγα στον
Ντέιβιντ για να μιλήσουμε για την ταινία. Μου είπε: Ας ξεκινήσουμε και
βλέπουμε!» πρόσθεσε ο νεαρός ηθοποιός.
Παρών στη συνέντευξη Τύπου ήταν και ο συγγραφέας του βιβλίου στο οποίο βασίζεται η ταινία, Ντον Ντε Λίλο.
Ο ίδιος δήλωσε ότι έμπνευσή του για την ταινία δεν ήταν η νέα χιλιετία.
«Ήταν μια εικόνα. Στους δρόμους της Νέας Υόρκης παρατηρούσε κανείς το
φαινόμενο της λευκής λιμουζίνας: τεράστιες λευκές λιμουζίνες
συνωστίζονταν στο κέντρο του Μανχάταν. Μετά από λίγο συνήθιζες το θέαμα.
Για μένα, όμως, ήταν ενδιαφέρον να χαζεύω τις άβολες λιμουζίνες να
προσπαθούν για ώρα να στρίψουν και να εμποδίζουν την κίνηση. Η ιδέα που
μου ήρθε ήταν να γράψω μια ιστορία για έναν άνθρωπο σε μία τέτοια
λιμουζίνα. Δεν σκέφτηκα το τέλος του κόσμου».
«Εγώ δεν ένιωσα ποτέ ότι αυτή η ιστορία είναι απαισιόδοξη» συμπληρώνει ο Ρόμπερτ Πάτινσον.
«Τη βρήκα ελπιδοφόρα. Κάποιος δημοσιογράφος με ρώτησε αν αφορά το τέλος
του κόσμου. Μπορεί. Αλλά υπάρχει ελπίδα αν τελειώνει ο κόσμος,
τουλάχιστον έτσι όπως τον ξέρουμε. Αν τελειώνει αυτός ο κόσμος που δεν
βγάζει πια κανένα νόημα – ο κόσμος της εξουσίας, της οικονομίας, του
καπιταλισμού (υπάρχει ελπίδα). Αυτός ο κόσμος χρειάζεται κάθαρση,
εξυγίανση, αναγέννηση» δήλωσε.
in.gr
Αναρτήσεις
