Μπορεί η πραγματικότητα να έχει ξεπεράσει τη μυθοπλασία, όμως η ταινία Γουόλ Στριτ, το χρήμα δεν κοιμάται ποτέ του Όλιβερ Στόουν, που προβλήθηκε την Παρασκευή εκτός συναγωνισμού στο επίσημο τμήμα του 63ου Φεστιβάλ των Καννών, παραμένει ένα αρκετά ενδιαφέρον ντοκουμέντο του πώς λειτουργεί το αμερικανικό χρηματιστήριο και όχι μόνο. Ήδη στην πρώτη ταινία του γύρω από τη Γουόλ Στριτ, που γύρισε πριν από 23 χρόνια, ο Όλιβερ Στόουν παρουσίασε την ιστορία ενός τραπεζίτη που χρησιμοποιούσε το σύστημα για δική του κερδοσκοπία και που για το λόγο αυτό τελικά δικαζόταν και φυλακιζόταν.
Εξαιτίας της πρόσφατης σοβαρής οικονομικής κρίσης, ο Όλιβερ Στόουν και οι σεναριογράφοι του αποφάσισαν να επανέλθουν στη Γουόλ Στριτ και τη λειτουργία της που οδήγησε σε ένα νέο, άκρως επικίνδυνο κραχ, ο αντίκτυπος του οποίου άγγιξε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Όλιβερ Στόουν μάλιστα δεν παράλειψε να αναφέρει την Ελλάδα ως παράδειγμα, μαζί με χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε τη δημοσιογραφική προβολή της ταινίας του.
Η ταινία ακολουθεί από τη μια τον ίδιο ήρωα, τον Γκέκο (που ερμηνεύει και πάλι ο Μάικλ Ντάγκλας) από τη στιγμή που αποφυλακίζεται μέχρι τη νέα του πορεία, το 2008. Από την άλλη, παρακολουθούμε την πορεία ενός νέου γιάπη του χρηματιστηρίου (Σάια Λαμπέφ), ερωτευμένου με την αποξενωμένη κόρη του Γκέκο, που, όντας ιδεαλιστής, προσπαθεί να κάνει μια πιο έντιμη στο χώρο καριέρα.
Σε έναν άλλου είδους κινηματογράφο ανήκει ο Πορτογάλος Μανοέλ ντε Ολιβέιρα. Παρά τη μεγάλη του ηλικία (τον Δεκέμβρη θα κλείσει τα 102!), με τη νέα του ταινία, Η παράξενη υπόθεση της Αντζέλικα, αυτός ο αστείρευτος σε ιδέες δημιουργός έφτιαξε ένα όμορφο ποίημα γύρω από ένα εβραϊκής καταγωγής φωτογράφο που ανακαλύπτει ξαφνικά πως η νεαρή νεκρή γυναίκα στη φωτογραφία που τράβηξε για λογαριασμό της αρχόντισσας μητέρας της ζωντανεύει και του χαμογελάει.
Η φαντασία, ο έρωτας, αλλά και η ίδια η ζωή σμίγουν σε μια ταινία γεμάτη εκπλήξεις (σε μερικά όμορφα πλάνα ο φωτογράφος αφήνεται να παρασυρθεί από τη νεκρή και να πετάξει μαζί της πάνω από την πόλη), που μας δείχνει, για μια ακόμη φορά, πως ο Ολιβέιρα εξακολουθεί να έχει τη φαντασία και τη νεανικότητα που δυστυχώς λείπουν από πολλούς νεότερους σκηνοθέτες.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αναρτήσεις
