Αναρτήσεις
Lambcast #820-Decade Lookback 1977
Πριν από 4 ημέρες
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011
Κόκκινος Ουρανός (2011) Dvd
Κυκλοφορεί 9/6/2011 σε dvd απο την AUDIOVISUALΜια ζωή τους ενώνει. Μια γυναίκα τους χωρίζει.
Η νέα ταινία της Λάγιας Γιούργου είναι ένα σύγχρονο ερωτικό δράμα που ασχολείται με τη φιλία και την προδοσία, τον πόθο και την αγάπη με πρωταγωνιστές τους Αποστόλη Τότσικα, Ορφέα Αυγουστίδη και Pihla Viitala.
O Άρης και ο Στέλιος, δυο νέοι που τους ενώνει μια στενή φιλία, κάνουν ένα καινούργιο ξεκίνημα στη ζωή τους. Μετακομίζουν σ’ ένα άγονο και απομακρυσμένο από τον κόσμο σημείο της Κρήτης και στήνουν ένα θερμοκήπιο. Οι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες τους συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, κάνοντας τη δουλειά να μοιάζει με παιχνίδι και τη ζωή να κυλάει ανέμελα.
Η άφιξη μιας Γερμανίδας, της Κόρντοβα, φέρνει αναστάτωση, ξυπνάει τον ερωτικό πόθο και προκαλεί πρωτόγνωρα συναισθήματα! Η Κόρντοβα, ανάμεσα στους δύο φίλους, βρίσκει τον ιδανικό άντρα. Εκείνοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με έναν πειρασμό… εκείνη θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα δίλημμα.
Μια δυνατή φιλία δοκιμάζεται, τρεις ζωές μπλέκονται, σε έναν ερωτικό ιστό κάτω απ’ τον Κατακόκκινο Ουρανό.
Το “Νησί»: Δείτε απόψε «Την αληθινή ιστορία»!
Σίγουρα σας έλειψε! Το “Νησί” λοιπόν που τόσο λατρέψαμε… επιστρέφει απόψε στους δέκτες μας. Πού αλλού; Στο Mega φυσικά! Εξορία, θανατική καταδίκη, κοινωνικός αποκλεισμός, απόρριψη. Λέξεις που για δεκαετίες ήταν συνώνυμες με τη Σπιναλόγκα. Γιατροί, κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, άνθρωποι που συναναστράφηκαν τους Χανσενικούς αλλά και πρώην Χανσενικοί που έζησαν στη Σπιναλόγκα, μιλούν για την πανάρχαια αυτή ασθένεια.
Μιλούν για τις δυσμορφίες που προκαλούσε, για τον τρόπο μετάδοσης, για το στιγματισμό ολόκληρων οικογενειών, για τις κοινωνικές επιπτώσεις του εγκλεισμού καθώς και για τον αγώνα των απομονωμένων στο νησί για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Σήμερα, που η ασθένεια θεραπεύεται, ο βράχος του νησιού μάς θυμίζει την πάλη του ανθρώπου για ζωή και μας υπενθυμίζει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το ντοκιμαντέρ υπογράφει ο σκηνοθέτης της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς του Mega, “Το Νησί”, Θοδωρής Παπαδουλάκης, και γυρίστηκε στα πλαίσια της έρευνας, που έγινε για την πραγματοποίησή της.
Μην το χάσετε!
Πρώτο Θέμα
Το Βήμα - Κυριακή 12/06/2011
CD
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ
" ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ "
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ
" ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ "
Friends Season 6
Episodes 9 - 16
Episodes 9 - 16
Τα πάντα για το σινεμά σε έναν ιστότοπο - Εκδήλωση στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας για έναν φιλόδοξο διαδικτυακό κόμβο 700.000 ψηφιακών αντικειμένων
Η εκκίνηση του διαδικτυακού τόπου του European Film Gateway (EFG) είναι το θέμα της εκδήλωσης που πραγματοποιείται το πρωί του Σαββάτου 4 Ιουνίου στις 11.00 το πρωί στην αίθουσα προβολών της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.Στόχος του EFG είναι η δημιουργία ενός διαδικτυακού κόμβου που θα παρέχει απευθείας πρόσβαση σε περίπου 700.000 ψηφιακά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων, ταινιών, φωτογραφιών, αφισών, σχεδίων, ηχητικού υλικού και κειμένων. Το πρόγραμμα είναι τριετές και ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 2008.
Η σύμπραξη του EFG περιλαμβάνει 21 συνεργαζόμενους φορείς, μεταξύ των οποίων 15 ευρωπαϊκά κινηματογραφικά αρχεία και ταινιοθήκες, σε μια πρωτοφανή συμμαχία που στοχεύει στην παροχή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας στο ευρωπαϊκό κοινό, αλλά και στη διάθεση του ψηφιοποιημένου πολιτιστικού περιεχομένου μέσω διαδικτύου.
Ας σημειωθεί ότι το πρόγραμμα θα συνδέεται με το Europeana, τον πολιτιστικό ιστότοπο και την υπηρεσία που διαχειρίζεται το ίδρυμα Europeana, συνεισφέροντας και καθιστώντας ορατό σε ευρωπαϊκό επίπεδο το πλούσιο αρχειακό οπτικοακουστικό πολιτιστικό περιεχόμενό του.
Ομιλητές το πρωί του Σαββάτου θα είναι η Μαρία Κομνηνού, αναπ. καθηγήτρια, γενική γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και διευθύνουσα το έργο του EFG για την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ο Γκέοργκ Εκες, εκπρόσωπος του Γερμανικού Κινηματογραφικού Ινστιτούτου της Φρανκφούρτης, και ο Μιχάλης Μεϊμάρης, καθηγητής του τμήματος Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Χαιρετισμό θα απευθύνει η Λίλα Δασκαλάκη, προϊσταμένη της Διεύθυνσης Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Ταινιοθήκη της Ελλάδας
Ιερά οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, σταθμός μετρό Κεραμικός
Τηλ. 210 3609.695
EFG: http://www.europeanfilmgateway.eu/
Μεταλλαγμένοι, υπερφυσικοί, αλλά με ανθρώπινα συμπλέγματα -Οι Χ-Μen, οι ήρωες των Μarvel Comics, επιστρέφουν για πέμπτη φορά στη μεγάλη οθόνη.
Η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου ζωντανεύει ξανά. Αυτή τη φορά χωρίς πράκτορες της Δύσης α λα Τζέιμς Μποντ που αντιμετωπίζουν την «κακιά» ΚGΒ (πάντα με επιτυχία), αλλά με τους «Χ-Μen», τους συμπλεγματικούς, παραμορφωμένους και με υπερφυσικές ικανότητες ήρωες που είναι βασισμένοι στα κόμικς της εταιρείας Μarvel Comics.Ενας από τους λόγους που το μεγαλύτερο μέρος του «Χ-Μen: Η πρώτη γενιά» τοποθετείται στη δεκαετία του 1960 είναι η δυναμική εκείνης της εποχής. «Βρήκα ευφυή την ιδέα της επιστροφής στη δεκαετία του ΄60 γιατί ήταν ένας ενδιαφέρων τρόπος για να ενσωματώσεις τους ήρωες στη σύγχρονη ιστορία του 20ού αιώνα» ανέφερε ο Μάθιου Βον, σκηνοθέτης της πέμπτης ταινίας της σειράς «Χ-Μen». Τα 60s άλλωστε είναι η δεκαετία γέννησης όχι μόνο των Χ-Μen, αλλά και πολλών άλλων δημιουργιών της Μarvel Comics. Τότε ήταν που ο Σταν Λι και ο Τζακ Κίρμπι, τα μεγάλα κεφάλια της Μarvel, επινόησαν αυτή την ασυνήθιστη ομάδα μεταλλαγμένων σούπερ ηρώων, των οποίων τα εμφανή ελαττώματα μετατρέπονται σε χαρίσματα αλλά και σε υπερσύγχρονα όπλα. Οι ΧΜen μάχονται με τους δαίμονες της προσωπικής ζωής τους και με τα τραύματα της αυτοεκτίμησής τους καθώς αντιμετωπίζουν τους ισχυρούς «κακούς» στο σύμπαν των υπερδυνάμεων. Είναι τα παιδιά ενός ελάχιστου μορίου (homo superior) και ενδεχομένως ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης.
Η ταινία «Χ-Μen: Η πρώτη γενιά» ση ματοδοτεί μια νέα αρχή για τους κινηματογραφικούς Χ-Μen, αφού εξετάζει το μετεφηβικό παρελθόν τους ερμηνεύοντας το πώς κατέληξαν σε αυτό που είναι. Το ενδιαφέρον στοιχείο άλλωστε σε όλες τις ταινίες «Χ-Μen» είναι ότι κάθε μεταλλαγμένος ήρωας γεννιέται με μία μοναδική στον κόσμο γενετική μετάλλαξη. Η τελευταία ταινία μάς παρουσιάζει το πώς αυτή η διαφορετικότητα εκδηλώνεται για πρώτη φορά στην εφηβεία με τη μορφή εντυπωσιακών δυνάμεων. Ενταγμένοι σε έναν κόσμο όπου η προκατάληψη, ο φόβος και το μίσος είναι στοιχεία κυρίαρχα, οι μεταλλαγμένοι είναι στιγματισμένοι ως τέρατα της φύσης, ανωμαλίες της επιστήμης, παρίες που τους φοβούνται και τους μισούν όσοι δεν μπορούν να αποδεχθούν τη διαφορετικότητά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρώτη κινηματογραφική ταινία «Χ-Μen» βγήκε το 2000, μέσα στην επικαιρότητα φαινομένων όπως η κλωνοποίηση, η μετάλλαξη, αλλά και ο κοινωνικός ρατσισμός απέναντι στη διαφορετικότητα. Η επιτυχία της οδήγησε στην αναζωπύρωση των κινηματογραφικών μεταφορών κόμικς και οι Χ-Μen έγιναν ορόσημο για τη νέα εποχή ταινιών με σούπερ ήρωες: τους ακολούθησαν ο Spider-Μan, ο Ηulk και πιο πρόσφατα ο Ιron-Μan.
Την ιστορία υπογράφει ο Σέλντον Τέρνερ, υποψήφιος για Οσκαρ με το σενάριο της ταινίας «Ραντεβού στον αέρα», και ο Μπράιαν Σίνγκερ, δημιουργός των «Συνήθων υπόπτων», ο οποίος είχε την ευθύνη της σκηνοθεσίας των δύο πρώτων ταινιών «ΧΜen». Η ιδέα άλλωστε της ένταξης των καινούργιων Χ-Μen στην ψυχροπολεμική περίοδο ήταν του ίδιου του Σίνγκερ, ο οποίος ανέκαθεν επιχειρούσε να συνδυάσει το δράμα με τη δράση και τα κοινωνικοπολιτικά θέματα.
Σύμφωνα με τον Σίνγκερ, «το πρώτο βήμα στη σύλληψη της ιστορίας ήταν να βρούμε την εποχή στην οποία συναντιούνται για πρώτη φορά ο Τσαρλς με τον Ερικ,όταν είναι ακόμη νέοι.Αποφασίσαμε ότι η εποχή αυτή θα ήταν η αρχή των 60s- το απόγειο του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων και του Ψυχρού Πολέμου.Η περίοδος αυτή μας έδωσε μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία να εξερευνήσουμε τα γεγονότα που θα όριζαν τη μορφή του σημερινού κόσμου».
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ X-MEN
Τζέιμς Μακ Αβόι
(Τσαρλς Ξαβιέ/Καθηγητής Χ)
Ο βρετανός ηθοποιός,ο οποίος πρωταγωνίστησε δίπλα στην Κίρα Νάιτλιστην «Εξιλέωση» τουΤζο Ράιτ, υποδύεται τον εγκέφαλο των «καλών» Χ-Μen, τον καθηγητή Τσαρλς Ξαβιέ, που όταν μεγαλώσει θα πάρει τη μορφή τουΠάτρικ Στιούαρτ. Τζένιφερ Λόρενς
(Ρέιβεν Ντάρκχολμ/ Μystic)
Η υποψήφια για το Οσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου εφέτος με την «Καρδιά του χειμώνα» είναι η Μystic,η οποία έχει τη δυνατότητα να αλλάζει μορφές.Η Μystic πήρε το μέρος των «κακών» Χ-Μen και στις προηγούμενες ταινίες την υποδύθηκε η Ρόμπιν Στάμος.Τζάνιουαρι Τζόουνς
(Εμα Φροστ)
Φρέσκια από την επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς «Μad men»,η Τζόουνς υποδύεται την κακιά Εμα Φροστ,όπλο της οποίας είναι το ίδιο της το σώμα που μεταλλάσσεται σε άγρια διαμάντια.Ζόε Κράβιτς
(Ενιτζελ Σαλβατόρε/ Tempest)
Η Σαλβατόρε,της οποίας το υποκοριστικό (Τρικυμία) παραπέμπει στο έργο τουΣαίξπηρ, είναι μια ελκυστική go-go dancer που,εκτός του ότι πετάει,έχει επίσης την ικανότητα να εκτοξεύει από το στόμα της ένα οξύ που θυμίζει...εμετό.Νίκολας Χουλτ
(Χανκ Μακ Κόι/Βeast)
Συνεσταλμένος,ντροπαλός με τις γυναίκες και αφοσιωμένος στις επιστημονικές έρευνές του, ο Χανκ Μακ Κόι είναι μια παραλλαγή του δρος Τζέκιλ και κ.Χάιντ,καθώς μπορεί να μεταμορφώνεται σε ιδιαιτέρως τρομακτικό τέρας.Η ταινία «Χ-Μen: Η πρώτη γενιά» θα προβάλλεται από την Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011 σε περισσότερες από 60 αίθουσες πανελλαδικώς (διανομή Οdeon)
tovima
Δευτέρα 06/06/2011 - Ταινίες στην ελληνική TV
| 21:00 | Η συμμορία των δώδεκα | Star | Ξένη ταινία |
| 21:00 | Zoolander: Ο άρχοντας της πασαρέλας | Alpha | Κωμωδία |
| 22:15 | Το οχυρό αμύνεται | Πρίσμα+ | Ξένη ταινία |
| 23:00 | Ο Κύριος αφηρημένος | Σπορ+ | Ξένη ταινία |
| 23:00 | Ανθισμένες κερασιές | ΕΤ3 | Ξένη ταινία |
| 23:00 | Hotel Rwanda | ΝΕΤ | Ξένη ταινία |
| 00:30 | Time | Πρίσμα+ | Δράμα |
| 01:10 | Η κραυγή που σκοτώνει | Σπορ+ | Ξένη ταινία |
| 01:15 | Οι άνδρες του Στεπφορντ | ΝΕΤ | Δράμα |
| 02:05 | Ουλτσχαν | Πρίσμα+ | Δράμα |
| 02:30 | Μοιραία έλξη | Star | Θρίλερ |
| 05:00 | Στιγμές από ένα Μακρύ ταξίδι: 1o φεστιβάλ ECM | Πρίσμα+ | Ελληνική ταινία |
Κυριακή 5 Ιουνίου 2011
Ωδή στο Blade Runner
Τo Χόλιγουντ σχεδιάζει τώρα να βγάλει τη συνέχεια του «Blade Runner».
Για ποιον λόγο αυτή η ταινία έχει τέτοια απήχηση και τόσους οπαδούς;
Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, ακούγοντας τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς το «Blade Runner» προέκυψε μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Ο πρωταγωνιστής δήλωνε ότι δεν είχε καμία χημεία με την πρωταγωνίστρια. Ο σκηνοθέτης, μη διαθέτοντας τα απαραίτητα κονδύλια για να πραγματοποιήσει το όραμά του, κατέφευγε σε σκηνικά τεχνάσματα. Τα γυρίσματα γίνονταν νύχτα, για λόγους οικονομίας, σε βροχερά πλατό γεμάτα τεχνητό καπνό, τα οποία ανέδιδαν οσμή μούχλας. Οι συντελεστές εργάζονταν δεκατρείς ως δεκατέσσερις ώρες χωρίς διακοπή, φορώντας αντιασφυξιογόνες μάσκες. Οι καθυστερήσεις εξακολουθούσαν να ανεβάζουν το κόστος και να τροφοδοτούν εντάσεις. Ο υπεύθυνος σκηνικών αντικειμένων απολύθηκε εξαιτίας μιας κούπας που θα εμφανιζόταν στις αρχικές σκηνές: είχε φέρει ελάχιστα δείγματα στον σκηνοθέτη και είχε την αναίδεια να ισχυριστεί ότι «δεν πρόκειται παρά για ένα φλιτζάνι».
Οι παραγωγοί επέβαλαν τις δικές τους αντιλήψεις, περιορίζοντας σημαντικά το μήκος του φιλμ και προσθέτοντας μια αφήγηση που πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης θεωρούσαν περιττή. Καταθλιπτικό, κλειστοφοβικό, για πολλούς ακατανόητο, το «Blade Runner» του βρετανού σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ παρά τις πρώτες ουρές έξω από τις χολιγουντιανές αίθουσες απέφερε μόνο 32 εκατ. δολάρια κατά την έξοδό του το 1982, μόλις και μετά βίας καλύπτοντας τον προϋπολογισμό του των 28 εκατομμυρίων.
Σε μια εποχή καταλυτικών μπλοκμπάστερ με χαριτωμένα πλάσματα («Ε.Τ. ο Εξωγήινος») ή οπερατικές κοινοτοπίες περί καλού και κακού («Η Επιστροφή των Τζεντάι»), έμοιαζε καταδικασμένο στην αφάνεια, εξοβελισμένο μετά πολλών επαίνων στην κατηγορία των χαμένων ευκαιριών – σήμερα ενδεχομένως και να κόστιζε μελλοντικά συμβόλαια στον πρωταγωνιστή Χάρισον Φορντ και την ανερχόμενη παρτενέρ του Σον Γιανγκ.
Επιζώντας στη μνήμη του κοινού αρχικά ως καλτ ταινία, με διαρκώς ογκούμενη δημοφιλία στη συνέχεια, το «Blade Runner» βρίσκεται πλέον σχεδόν σε κάθε λίστα κορυφαίων ταινιών (μεταξύ των 100 καλύτερων φιλμ όλων των εποχών των περιοδικών «Time» και «Total Film», όπως και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου) κι αυτό οφείλεται σε δύο λόγους: στην αισθητική και τη θεματολογία του.
«Είδα την ταινία εκείνη ως ένα είδος καμβά, στον οποίο θα θέταμε και θα αποτυπώναμε τους δικούς μας κανόνες», έλεγε το 2007 στο ντοκιμαντέρ «Dangerous Days. Making Blade Runner» ο Λόρενς Πολ, σχεδιαστής παραγωγής (production designer). Οι κανόνες που έθεσαν αυτός και οι συνεργάτες του άσκησαν καταλυτική επίδραση στο ύφος των μελλοντικών ταινιών επιστημονικής φαντασίας αναμειγνύοντας μοτίβα από διάφορες στυλιστικές επιρροές. Η επίδραση της «Μητρόπολης» του γερμανού εξπρεσιονιστή σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ ήταν έκδηλη στη σκηνική παρουσίαση του Λος Αντζελες, ενώ ο Ρίντλεϊ Σκοτ είχε αντλήσει πρόθυμα στοιχεία από τη ζωγραφική του αμερικανού καλλιτέχνη Εντουαρντ Χόπερ, το θρυλικό γαλλικό περιοδικό κόμικ «Métal Hurlant» και το έργο του διάσημου κομίστα Moebius.
Το τελικό αποτέλεσμα, η εικόνα ενός «Χονγκ Κονγκ μια πολύ άσχημη ημέρα», σύμφωνα με τον Ρίντλεϊ Σκοτ, ήταν ένας σκοτεινός, μονίμως βροχερός τόπος τεχνητού αποκλειστικά φωτός, μια ρετρό μητρόπολη μεταξύ τεχνολογικής αιχμής και αστικής παρακμής. Φώτα νέον αλλά και μεγάλες σκιές, ηλεκτρονική μουσική και ανατολίτικα ακούσματα, ένα συνονθύλευμα από μόδες κι ένας εσμός φυλών παρήλαυναν από την οθόνη δημιουργώντας στον θεατή την ανησυχητική αίσθηση ότι αυτό που παρακολουθούσε βρισκόταν ήδη επικίνδυνα κοντά στο παρόν των δυτικών inner cities.
Κινηματογραφικά, το «Blade Runner» άνοιξε το δρόμο στις κάθε λογής «δυστοπίες» – τις προβολές ενός απαισιόδοξου μέλλοντος όπου η πίστη στις θετικές συνέπειες των επιτευγμάτων της επιστήμης αντικαθίσταται σταδιακά από το φόβο των επιπτώσεών τους στο άτομο και την κοινωνία. Ως τότε σε σειρές όπως το «Σταρ Τρεκ» ο άνθρωπος κατακτούσε το σύμπαν και τα όποια προβλήματα λύνονταν κατά κανόνα δια του διαλόγου, ενώ ακόμη και η «Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ διατηρούσε μια συγκρατημένη αισιοδοξία για τον επερχόμενο αιώνα: παρά τα πεπερασμένα όρια του ανθρώπινου νου, έκδηλα στην «επανάσταση» του υπολογιστή HAL 9000 κατά των δημιουργών του, το είδος ερχόταν επιτυχώς σε επαφή με εξωγήινες διάνοιες και ξεκινούσε ουσιαστικά για το επόμενο στάδιο της ύπαρξής του.
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, υιοθετώντας τη σκοτεινότερη ερμηνεία για την πορεία του πολιτισμού του αμερικανού Φίλιπ Κ. Ντικ, συγγραφέα του μυθιστορήματος «Το ηλεκτρικό πρόβατο» (εκδόσεις Πάρα Πέντε) στο οποίο βασίστηκε το έργο, έμοιαζε να εστιάζει την προσοχή του σε έναν κόσμο οικολογικά επιβαρυμένου περιβάλλοντος, αυταρχικών πολιτικών λύσεων και βαθέων κοινωνικών διαιρέσεων, όπου η ίδια η έννοια του ανθρώπινου ετίθετο εν αμφιβόλω.
Στο Λος Αντζελες του 2020, εν μέσω ανθρωποειδών ρομπότ σε αναζήτηση συναισθημάτων και ψυχρών επαγγελματιών κυνηγών επιφορτισμένων με την «απόσυρσή» τους, το ανώνυμο πλήθος πορεύεται υπό βροχή προς ένα άδηλο μέλλον και η ταυτότητα του πρωταγωνιστή παραμένει διφορούμενη σε όλη τη διάρκεια της ταινίας: οι συντελεστές της διαφωνούν ακόμη και σήμερα για το αν ο χαρακτήρας του Χάρισον Φορντ οφείλει να εκληφθεί ως φυσικός ή τεχνητός, άνθρωπος ή ανδροειδές.
Είναι μέρος της γοητείας ενός κινηματογραφικού έργου η ικανότητά του να παραμένει διαχρονικά επίκαιρο. Ο κόσμος του κατά Ρίντλεϊ Σκοτ 2020 θέτει πια τον θεατή ενώπιον ζητημάτων της τρέχουσας καθημερινότητας. Η αναζήτηση μιας ουσίας της ανθρώπινης ταυτότητας είναι σήμερα έκδηλη στην αναβίωση του εθνικισμού, η ανησυχία για τη σημασία της τεχνητής νοημοσύνης έχει αντικατασταθεί με την αντίστοιχη συζήτηση περί των κινδύνων της κλωνοποίησης, η εγγύτητα μιας περιβαλλοντικής καταστροφής, οι συνέπειες του υπερπληθυσμού, οι όροι της οικονομικής μετανάστευσης, τα όρια της εταιρικής ισχύος στην κοινωνία, η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και η δυνατότητα διολίσθησης σε αστυνομικές πρακτικές απασχολούν τους πολίτες του δυτικού κόσμου εδώ και μια δεκαετία. Όπως σχολιάζει και ο Σιντ Μιντ, ντιζάινερ της ταινίας, «η επιστημονική φαντασία είναι η πραγματικότητα πριν την ώρα της».
tovima
Για ποιον λόγο αυτή η ταινία έχει τέτοια απήχηση και τόσους οπαδούς;
Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, ακούγοντας τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς το «Blade Runner» προέκυψε μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Ο πρωταγωνιστής δήλωνε ότι δεν είχε καμία χημεία με την πρωταγωνίστρια. Ο σκηνοθέτης, μη διαθέτοντας τα απαραίτητα κονδύλια για να πραγματοποιήσει το όραμά του, κατέφευγε σε σκηνικά τεχνάσματα. Τα γυρίσματα γίνονταν νύχτα, για λόγους οικονομίας, σε βροχερά πλατό γεμάτα τεχνητό καπνό, τα οποία ανέδιδαν οσμή μούχλας. Οι συντελεστές εργάζονταν δεκατρείς ως δεκατέσσερις ώρες χωρίς διακοπή, φορώντας αντιασφυξιογόνες μάσκες. Οι καθυστερήσεις εξακολουθούσαν να ανεβάζουν το κόστος και να τροφοδοτούν εντάσεις. Ο υπεύθυνος σκηνικών αντικειμένων απολύθηκε εξαιτίας μιας κούπας που θα εμφανιζόταν στις αρχικές σκηνές: είχε φέρει ελάχιστα δείγματα στον σκηνοθέτη και είχε την αναίδεια να ισχυριστεί ότι «δεν πρόκειται παρά για ένα φλιτζάνι».
Οι παραγωγοί επέβαλαν τις δικές τους αντιλήψεις, περιορίζοντας σημαντικά το μήκος του φιλμ και προσθέτοντας μια αφήγηση που πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης θεωρούσαν περιττή. Καταθλιπτικό, κλειστοφοβικό, για πολλούς ακατανόητο, το «Blade Runner» του βρετανού σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ παρά τις πρώτες ουρές έξω από τις χολιγουντιανές αίθουσες απέφερε μόνο 32 εκατ. δολάρια κατά την έξοδό του το 1982, μόλις και μετά βίας καλύπτοντας τον προϋπολογισμό του των 28 εκατομμυρίων.
Σε μια εποχή καταλυτικών μπλοκμπάστερ με χαριτωμένα πλάσματα («Ε.Τ. ο Εξωγήινος») ή οπερατικές κοινοτοπίες περί καλού και κακού («Η Επιστροφή των Τζεντάι»), έμοιαζε καταδικασμένο στην αφάνεια, εξοβελισμένο μετά πολλών επαίνων στην κατηγορία των χαμένων ευκαιριών – σήμερα ενδεχομένως και να κόστιζε μελλοντικά συμβόλαια στον πρωταγωνιστή Χάρισον Φορντ και την ανερχόμενη παρτενέρ του Σον Γιανγκ.
Επιζώντας στη μνήμη του κοινού αρχικά ως καλτ ταινία, με διαρκώς ογκούμενη δημοφιλία στη συνέχεια, το «Blade Runner» βρίσκεται πλέον σχεδόν σε κάθε λίστα κορυφαίων ταινιών (μεταξύ των 100 καλύτερων φιλμ όλων των εποχών των περιοδικών «Time» και «Total Film», όπως και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου) κι αυτό οφείλεται σε δύο λόγους: στην αισθητική και τη θεματολογία του.
«Είδα την ταινία εκείνη ως ένα είδος καμβά, στον οποίο θα θέταμε και θα αποτυπώναμε τους δικούς μας κανόνες», έλεγε το 2007 στο ντοκιμαντέρ «Dangerous Days. Making Blade Runner» ο Λόρενς Πολ, σχεδιαστής παραγωγής (production designer). Οι κανόνες που έθεσαν αυτός και οι συνεργάτες του άσκησαν καταλυτική επίδραση στο ύφος των μελλοντικών ταινιών επιστημονικής φαντασίας αναμειγνύοντας μοτίβα από διάφορες στυλιστικές επιρροές. Η επίδραση της «Μητρόπολης» του γερμανού εξπρεσιονιστή σκηνοθέτη Φριτς Λανγκ ήταν έκδηλη στη σκηνική παρουσίαση του Λος Αντζελες, ενώ ο Ρίντλεϊ Σκοτ είχε αντλήσει πρόθυμα στοιχεία από τη ζωγραφική του αμερικανού καλλιτέχνη Εντουαρντ Χόπερ, το θρυλικό γαλλικό περιοδικό κόμικ «Métal Hurlant» και το έργο του διάσημου κομίστα Moebius.
Το τελικό αποτέλεσμα, η εικόνα ενός «Χονγκ Κονγκ μια πολύ άσχημη ημέρα», σύμφωνα με τον Ρίντλεϊ Σκοτ, ήταν ένας σκοτεινός, μονίμως βροχερός τόπος τεχνητού αποκλειστικά φωτός, μια ρετρό μητρόπολη μεταξύ τεχνολογικής αιχμής και αστικής παρακμής. Φώτα νέον αλλά και μεγάλες σκιές, ηλεκτρονική μουσική και ανατολίτικα ακούσματα, ένα συνονθύλευμα από μόδες κι ένας εσμός φυλών παρήλαυναν από την οθόνη δημιουργώντας στον θεατή την ανησυχητική αίσθηση ότι αυτό που παρακολουθούσε βρισκόταν ήδη επικίνδυνα κοντά στο παρόν των δυτικών inner cities.
Κινηματογραφικά, το «Blade Runner» άνοιξε το δρόμο στις κάθε λογής «δυστοπίες» – τις προβολές ενός απαισιόδοξου μέλλοντος όπου η πίστη στις θετικές συνέπειες των επιτευγμάτων της επιστήμης αντικαθίσταται σταδιακά από το φόβο των επιπτώσεών τους στο άτομο και την κοινωνία. Ως τότε σε σειρές όπως το «Σταρ Τρεκ» ο άνθρωπος κατακτούσε το σύμπαν και τα όποια προβλήματα λύνονταν κατά κανόνα δια του διαλόγου, ενώ ακόμη και η «Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ διατηρούσε μια συγκρατημένη αισιοδοξία για τον επερχόμενο αιώνα: παρά τα πεπερασμένα όρια του ανθρώπινου νου, έκδηλα στην «επανάσταση» του υπολογιστή HAL 9000 κατά των δημιουργών του, το είδος ερχόταν επιτυχώς σε επαφή με εξωγήινες διάνοιες και ξεκινούσε ουσιαστικά για το επόμενο στάδιο της ύπαρξής του.
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, υιοθετώντας τη σκοτεινότερη ερμηνεία για την πορεία του πολιτισμού του αμερικανού Φίλιπ Κ. Ντικ, συγγραφέα του μυθιστορήματος «Το ηλεκτρικό πρόβατο» (εκδόσεις Πάρα Πέντε) στο οποίο βασίστηκε το έργο, έμοιαζε να εστιάζει την προσοχή του σε έναν κόσμο οικολογικά επιβαρυμένου περιβάλλοντος, αυταρχικών πολιτικών λύσεων και βαθέων κοινωνικών διαιρέσεων, όπου η ίδια η έννοια του ανθρώπινου ετίθετο εν αμφιβόλω.
Στο Λος Αντζελες του 2020, εν μέσω ανθρωποειδών ρομπότ σε αναζήτηση συναισθημάτων και ψυχρών επαγγελματιών κυνηγών επιφορτισμένων με την «απόσυρσή» τους, το ανώνυμο πλήθος πορεύεται υπό βροχή προς ένα άδηλο μέλλον και η ταυτότητα του πρωταγωνιστή παραμένει διφορούμενη σε όλη τη διάρκεια της ταινίας: οι συντελεστές της διαφωνούν ακόμη και σήμερα για το αν ο χαρακτήρας του Χάρισον Φορντ οφείλει να εκληφθεί ως φυσικός ή τεχνητός, άνθρωπος ή ανδροειδές.
Είναι μέρος της γοητείας ενός κινηματογραφικού έργου η ικανότητά του να παραμένει διαχρονικά επίκαιρο. Ο κόσμος του κατά Ρίντλεϊ Σκοτ 2020 θέτει πια τον θεατή ενώπιον ζητημάτων της τρέχουσας καθημερινότητας. Η αναζήτηση μιας ουσίας της ανθρώπινης ταυτότητας είναι σήμερα έκδηλη στην αναβίωση του εθνικισμού, η ανησυχία για τη σημασία της τεχνητής νοημοσύνης έχει αντικατασταθεί με την αντίστοιχη συζήτηση περί των κινδύνων της κλωνοποίησης, η εγγύτητα μιας περιβαλλοντικής καταστροφής, οι συνέπειες του υπερπληθυσμού, οι όροι της οικονομικής μετανάστευσης, τα όρια της εταιρικής ισχύος στην κοινωνία, η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και η δυνατότητα διολίσθησης σε αστυνομικές πρακτικές απασχολούν τους πολίτες του δυτικού κόσμου εδώ και μια δεκαετία. Όπως σχολιάζει και ο Σιντ Μιντ, ντιζάινερ της ταινίας, «η επιστημονική φαντασία είναι η πραγματικότητα πριν την ώρα της».
tovima
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
